อยู่กับที่ สวี่ฉิงตกลงใจหลบไปอย่างเงียบเชียบหากศิษย์พี่หญิงห่าวหมิ่นล่วงรู้ว่านางเห็นเหตุการณ์ทั้งหมดนี้ เกรงว่าคราวนี้ตนก็ต้องอยู่ในสภาพน่าสังเวชบ้างแล้วกระทั่งหลบหน้าออกมาแล้ว สวี่ฉิงยังรู้สึกว่าช่างน่าเหลือเชื่อ ทั้งรู้สึกหวาดกลัวจั่วม่อขึ้นมาบ้าง ศิษย์พี่จั่วปกติสุภาพอ่อนน้อม ที่แท้ก็มีช่วงเวลาที่ดุร้ายน่ากลัวถึงเพียงนี้!จั่วม่อเดินออกมาจากเรือนขิงหอม มือยังสั่นอยู่เล็กน้อยในใจมันเต็มไปด้วยหวาดกลัว ไม่ใช่กลัวห่าวหมิ่น แต่มันหวาดกลัวตัวมันเอง! ยามที่โทสะพลุ่งพล่านดาลใจขึ้นมา ราวกับได้ยินเสียงกล่าววาจากับมันว่า “ฆ่านาง! ฆ่านาง!”แรงปลุกเร้านั้นทั้งรุนแรงและชัดเจน รุนแรงจนกระทั่งมันเกือบจะไม่ได้ตบ แต่เปลี่ยนเป็นยิงปราณกระบี่ออกไปแทน!มันกลายเป็นเหี้ยมโหดอำมหิตไปตั้งแต่เมื่อใด? การค้นพบครั้งนี้ทำให้จั่วม่อวิตกกังวลไม่น้อยตามตำนานเล่าว่าเหล่าอสูรปิศาจล้วนน่าสยดสยองและชั่วร้าย เป็นจอมโฉดชั่วซึ่งเห็นการฆ่าเป็นชีวิตจิตใจของพวกมัน! เรื่องนี้ใช่เป็นเพราะการฝึกปรือเคล็ดบำเพ็ญปราณก่อนกำเนิดมีอิทธิพลต่อนิสัยใจคอของมันอย่างเร้นลับหรือไม่? หรือว่าผูเยาอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้?จั่วม่อชะงักเท้า หลับตาลง สูดลมหายใจลึก ก่อนระบายลมหายใจออกยาวนานอารมณ์ด้านลบทั้งหมดคล้ายกับว่าระบายออกมาพร้อมกับลมหายใจนี้ เมื่อมันลืมตาขึ้นสายตาก็กลับคืนสู่ความกระจ่างใส มือหยุดสั่น กลับเป็นมั่นคงดังเดิมบางทีอาจเป็นเพราะม
