ันเหน็ดเหนื่อยมากเกินไปจั่วม่อไม่ได้ฝึกปรือเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิดมาสักระยะหนึ่งแล้ว นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน ส่วนผูเยา เจ้าผู้นี้เป็นคนวิปลาสผู้หนึ่ง แต่แน่นอนว่ามันวิปลาสอย่างระมัดระวังอย่างยิ่ง ย่อมไม่เคยกระตือรือร้นสร้างปัญหา จั่วม่อพบว่าผูเยายังคงเฝั้าระมัดระวังเหล่าผู้อาวุโสของสำนักเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอาจารย์ลุงซินหยานกลับมายังลานน้อยลมตะวันตก จั่วม่อตกลงใจว่าจะไม่คิดอะไรอีกและพักผ่อนสักระยะ ในใจมันลอบเฝั้าเตรียมพร้อม คอยเตือนตัวเองให้ระมัดระวังและใส่ใจมากกว่านี้ตลอดทั้งวันมันไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากนอนหลับจั่วม่อตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ด้วยการรบกวนของนกกระเรียนกระดาษสีชมพู“ท่านปูั่ของข้า ฟังว่ามีหมู่ดาวปรากฏขึ้นในเวลากลางวัน นั่นน่าเล่นหรือไม่?” ยังคงเป็นลายมืออันสง่างามที่จั่วม่อชักจะคุ้นเคยอยู่บ้าง“ไม่เห็นจะเคยได้ยิน” จั่วม่อตอบกลับไปอย่างมั่นอกมั่นใจ จะเป็นไปได้อย่างไรที่มีดาวขึ้นในเวลากลางวัน? มันแน่ใจว่าไม่เคยเห็นฉากผิดปกติแปลกๆ นี้เลย“อ๊า แต่ข่าวที่ผู้อื่นฟังมามีเรื่องเช่นนั้นจริงๆ ท่านปูั่ต้องระมัดระวังให้มาก ดาวพร่างกลางทิวาหาใช่ลางดีไม่ บางทีอาจเป็นฝีมือของอสูรปิศาจ”จั่วม่อหัวใจสะท้าน …อสูรปิศาจ!“กลิ่นอะไรกันหนอ คุ้นเคยเหลือเกิน” ผูเยาพุ่งออกมาด้านข้างจั่วม่อ สายตาจับจ้องไปยังกระดาษสีชมพูในมือจั่วม่อ จากนั้นแย้มยิ้มออกมา “อ้อ ดรุณีน้อยผู้นั้นเอง”จั่วม่อขนหัวลุกซู่ รู้สึก
