ว่ารอยยิ้มของผูเยาเย็นเยียบจับใจ“เจ้ารู้จักนาง?” มันถามอย่างระมัดระวัง“รู้จัก?” ผู้เยาแย้มยิ้มอย่างมีความสุข จนดวงตาขวาสีเลือดหยีเป็นเส้นเดียว“แน่นอนว่าข้าย่อมรู้จักนาง” สายตามันพบตัวอักษรบนกระดาษในมือจั่วม่อ มันหัวร่อฮิฮะ อ่านทวนคำ “อสูรปิศาจ? เด็กหญิงผู้นี้น่าสนใจจริงๆ ข้าชอบนาง!”ทิ้งไว้เพียงเสียงหัวร่อกระหึ่มซึ่งแฝงไว้ด้วยความนัยอันลี้ลับ ผูเยาหายวับไป ปล่อยให่จั่วม่อยืนสับสนงุนงงอยู่ผู้เดียวอันที่จริงจั่วม่อไม่ได้มีความรู้สึกที่ดีต่อเจ้าของนกกระเรียนกระดาษนี้ ไม่ว่าเรื่องใดก็ตาม เมื่อถูกบังคับข่มขู่ ความรู้สึกย่อมย่ำแย่ยิ่ง การสนทนาฉันท์มิตรก็เช่นเดียวกัน แต่อย่างไรก็ตาม นี่ก็เป็นสิ่งที่มันแส่หาเองจริงๆ จั่วม่ออับจนหนทาง ไม่สามารถทำอะไรได้สิ่งที่มันเป็นผู้ก่อย่อมต้องรับผลกรรมเอง!ในวันถัดมา หลังจากจั่วม่อรู้สึกว่าพักผ่อนมากพอแล้ว มันก็กลับไปสู่ภารกิจอันรุ่งโรจน์สำหรับทำกำไรจิงสือของมัน คราวนี้มันหลอมกลั่นเม็ดยากล้าแกร่งเกรียงไกรรวดเดียวยี่สิบเม็ด แล้วส่งเม็ดยาทั้งหมดให้แก่หลี่อิงฟั่งหลี่อิงฟั่งมอบม้วนหยกอาคมหวงห้ามซึ่งนางเคยกล่าวถึงในครั้งก่อนให้แก่มัน และเตือนให้มันทราบ ว่าเรื่องราวความขัดแย้งระหว่างมันกับห่าวหมิ่นแพร่สะพัดไปทั่วสำนักแล้ว ขอให้ระมัดระวังตัวให้มากไว้เมื่อจั่วม่อได้ยินเรื่องนี้ มันตระหนักว่าชักไม่ค่อยเข้าท่าแล้ว แต่พอขบคิดเล็กน้อยก็สงบใจลงอย่างรวดเร็ว กับเรื่องรา
