เกินไป”“ศิษย์ทราบแล้ว” จั่วม่อรับคำอย่างว่าง่าย“ไปเถอะ” สือฟั่งหรงขับไล่มันอย่างไม่เกรงอกเกรงใจดาวพร่างกลางทิวาที่ปรากฏขึ้นเมื่อวันวาน เป็นเหตุให้อารมณ์ของนางเลวร้ายถึงขีดสุด นางเคยได้ยินคำเล่าลือมากมายเกี่ยวกับดาวพร่างกลางทิวา มีแต่ตำนานแปลกพิสดารแทบทุกประเภท แต่มีอยู่อย่างหนึ่งที่เห็นพ้องต้องกันเป็นพิเศษ นั่นคือมันไม่ใช่เรื่องดี หากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้นในอาณาจักรอื่น นางอาจไปร่วมเป็นผู้ชม แต่มันเมื่อเกิดขึ้นที่อาณาจักรนภาจันทร์แห่งนี้ อารมณ์ของนางจึงย่ำแย่ และยิ่งพบเห็นเค้าความวิตกกังวลในดวงตาของศิษย์พี่เจ้าสำนัก อารมณ์นางก็ยิ่งแย่ลงไปอีกนางรู้จักศิษย์พี่เจ้าสำนักเป็นอย่างดี ศิษย์พี่เจ้าสำนักไม่เคยตื่นตระหนกจนเกินงามเมื่อยามนี้แม้แต่มันยังวิตก เกรงว่าสถานการณ์อาจจะเลวร้ายยิ่งกว่าที่นางคิดอย่าให้ท่านย่าผู้นี้รู้นะว่าใครอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ ฮึ่ม ฮึ่ม! รังสีอำมหิตทอประกายวาบในดวงตานาง จนสวี่ฉิงที่ด้านข้างแทบกระโดดตัวลอยด้วยความหวาดกลัวแม้ในขณะที่ออกจากเรือนขิงหอม จั่วม่อยังคงรู้สึกหนักอก มันทราบว่าซือฟูั่ระมัดระวังแทนมัน แต่มันก็ไม่สามารถบอกเหตุผลที่แท้จริงกับนางได้ นี่ดูเหมือนว่ามันจะคิดง่ายเกินไปแล้ว จั่วม่อฝืนยิ้มในใจ ทีแรกคาดว่าหากมันกระทำคุณความดียิ่งใหญ่แก่สำนัก สำนักย่อมตอบแทนด้วยผลประโยชน์ที่เพิ่มขึ้น และมันคงไม่ต้องกังวลกับเรื่องเคล็ดวิชาอีกต่อไป ถึงตอนนี้ค่อยทราบว่าคาดหว
