หา จากนั้นพลันทำคอพอง สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ ถ่มน้ำลายลงพื้นอย่างดูหมิ่นจั่วม่อขุ่นแค้นแทบกระอัก ความชิงชังอัดอก เจ้านกตาย รอข้าก่อนเถอะ!สิ่งที่มันรู้สึกโชคดีที่สุด คือระหว่างทางกลับบ้านมันไม่ได้พบกับผู้อาวุโสคนใด ลองนึกภาพหากซือฟูั่เห็นสารรูปของมันเข้า เกรงว่านางคงสับมันเหลือครึ่งชีวิตในทันใด แล้วโยนลงจากภูเขาให้เป็นอาหารสุนัขเยื้องย่างอย่างยากลำบากไปยังห้องของมัน มันนอนแผ่หราบนเตียง ไม่อยากขยับตัวอีกแล้ว ไม่ต้องการคิด ไม่อยากกระดิกแม้แต่ปลายนิ้ว เหน็ดเหนื่อยแทบตายแล้ว! ไม่นานก็หลับใหลไปอย่างสนิทก่อนจะเข้าสู่นิทรารมย์อันแสนสุข มันพึมพำ “ด่านจู้จี!”
