ี้ได้ ได้แต่ทำเป็นพยักหน้ารับอย่างเคร่งขรึม จากนั้นค่อย ๆ บากหน้าเดินต่อไปตามเส้นทางมองตามแผ่นหลังของก้อนสีขาวที่ก้าวเดินไปอย่างแช่มช้า กระทั่งเหล่าเฮยยังอดรู้สึกไม่ได้ ว่าเสี่ยวม่อเกอพัฒนาบุคลิกภาพพิเศษเฉพาะขึ้นมาจริง ๆสิ่งที่ทำให้จั่วม่อรู้สึกสิ้นหวังถึงที่สุด คือต่อมามันมักพบกับศิษย์ฝั่ายนอกจำนวนหนึ่งตลอดเส้นทางกลับบ้านของมัน สายตาแปลกประหลาดของคนเหล่านั้นทำเอาจั่วม่อหนังศีรษะชาหนึบ ครั้นเมื่อดั้นด้นกลับมาถึงหุบเขาลมตะวันตก มันแทบจะหลั่งน้ำตาแห่งความสุขออกมา แต่พอมันปรากฏกายที่ประตูลานบ้านเล็ก ๆ ของมันเท่านั้นเอง ห่านจะงอยเทาบนหลังคาบ้าน จู่ ๆ ก็กรีดร้องตื่นตระหนก และรีบใช้ปีกของมันปิดตาในทันทีจั่วม่อตัวแข็งทื่อ หัวใจดวงน้อย ๆ พลันแตกสลายเป็นธุลี กระจัดกระจายเต็มพื้นที่แท้…เจ้านกสีเทาตัวนี้…มันเป็น…ตัวเมีย?เท่านั้นยังไม่พอ สิ่งที่ทำให้จั่วม่อรันทดหดหู่ยิ่งกว่าเดิม ก็คือเจ้านกตัวเมียดันแอบเปิดช่องว่างเล็ก ๆ ระหว่างปีกของนาง ลอบมองออกมาจากทางด้านหลัง และสิ่งที่ทำให้จั่วม่อขบเขี้ยวเคี้ยวฟันมากที่สุด ก็คือสายตาของนังนกตัวเมียนี้ ทันใดนั้นก็เปลี่ยนจากสอดรู้สอดเห็นไปเป็นดูถูก!มันยังเบ้ปากอีกด้วย…เจ้านกสมควรตาย!ถูกลูบคมถึงเพียงนี้ จั่วม่อคลุ้มคลั่งในทันที ประกบนิ้วจี้อย่างเกรี้ยวกราด ปราณกระบี่ทะยานลิ่วออกไปก๊า!ห่านจะงอยเทาตะเบ็งเสียงแตกตื่น รีบหลบหลีกอย่างปราดเปรียว มันบินขึ้นไปกลางเว
