หล่านั้นกำลังกระทำสิ่งใด พวกมันพากันหยุดมือและทะยานขึ้นฟั้า ทุกสายตาล้วนจับจ้องไปยังท้องนภาที่พวกมันคุ้นชิน แต่เวลานี้คล้ายแปลกหน้าไม่ว่าพลังบำเพ็ญเพียรของพวกมันจะอยู่ในขั้นใด ทุกใบหน้าล้วนตื่นตะลึงเช่นเดียวกันหมดในหุบเขาหมอกเย็นเยือก ม่านตาของผูเยาหดแคบลง พิศดูมวลหมู่ดาราแวบหนึ่งแล้วหันกลับไปจ้องมองสระน้ำตาเขม็ง ในคลองสายตาสีเลือดของมันสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจน เห็นเสาแห่งแสงเจิดจ้าลำหนึ่งพุ่งวาบลงมาจากฟั้าสวรรค์ แทงลงไปในสระน้ำตรง ๆ หากมีผู้ใดจ้องมองด้วยตาเปล่า ก็ไม่แน่ว่าจะพบเห็นเสาแห่งแสงต้นนี้ได้ มันทั้งไม่ปรากฏพลังปราณ ทั้งไม่มีแรงสั่นสะเทือนแม้แต่น้อยนิด มีเพียงมองด้วยดวงตาสีเลือดของผูเยาเท่านั้น จึงจะสามารถมองเห็นเสาแห่งแสงอันไร้ตัวตนนี้ได้“เจ้าคิดว่าชนะพนันแล้วหรือไร?” ผูเยาเอ่ยเสียงเย็น ดวงตาขวาสีเลือดทอประกายอำมหิตพริบตาที่วาจาจบลง สระน้ำใสกระจ่างกลับกลายเป็นมืดดำดุจน้ำหมึกในบัดดลสรรพสำเนียงทั้งมวลคล้ายถูกตัดออก เสียงน้ำตกขาดหายไปอย่างไร้ร่องรอย สายน้ำตกประหนึ่งม้าปั่าถูกใส่บังเหียน โถมลงในสระอย่างเชื่องเชื่อโดยไม่สาดกระเซ็นแม้แต่หยดเดียวทั่วทั้งหุบเขาตกลงสู่ความเงียบงันอันพิสดารประการหนึ่งเพ่งมองสระน้ำมืดทะมึน ผูเยาหาได้หวาดเกรงไม่ มันก้าวหนัก ๆ พลังสภาวะกดทับไปข้างหน้า กล่าวเสียงกระด้าง “เพื่อเศษสวะเช่นนี้ เจ้าตกลงใจสู้กับข้าเชียวหรือ?”สระน้ำดำทะมึนนิ่งสงบ ไม่ไหวติง
