่ใด แน่นอนว่าไม่มีที่อื่นอีกแล้ว นอกจากภายในสระน้ำยะเยียบแห่งหุบเขาหมอกเย็นเยือกนั่นเองคราวก่อนที่มันอยู่ในสระนี้ มันก็ได้ทะลวงผ่านขั้นลมหายใจแรก จั่วม่อรู้สึกคุ้นเคยกับสถานการณ์นี้มาก หลังจากที่เข้าถึงลมหายใจแรก เวลาอยู่ใต้น้ำ มันไม่เคยรู้สึกขาดอากาศหายใจอีกเลย บางครั้งถึงกับเคยสงสัยว่าต่อไปมันอาจจะกลายเป็นปลาไปในท้ายที่สุดอ๊าก!จั่วม่อขบกรามแน่น เจ็บปวดอะไรอย่างนี้! เพียงขยับตัวเล็กน้อย ความเจ็บปวดสุดขั้วหัวใจก็พลุ่งมาจากทั่วร่าง ใบหน้ามันบิดเบี้ยวในฉับพลันโชคดีแค่ไหนที่ยังไม่ตาย!สิ่งที่มันจดจำได้ มีถึงแค่ยามที่เสียงเลือนรางบอกให้รับประทานหญ้ามังกรเพลิงหลังจากนั้นเกิดเรื่องราวใดขึ้นบ้าง มันล้วนไม่ทราบ แต่เวลานี้ยังไม่มีกะจิตกะจิตจะไปคำนึงถึง กระทั่งจะขยับกายยังคร้านจะกระดิกตัว ตลอดทั้งร่างมันเจ็บร้าวถึงเพียงนี้ ยังจะไปมีอารมณ์ครุ่นคิดอันใด และในไม่ช้ามันก็พบว่าทั้งเนื้อทั้งตัวไม่มีผ้าผ่อนติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว!จั่วม่ออ้าปากค้าง นี่…แล้วนี่มันจะกลับบ้านไปได้อย่างไร?จั่วม่ออยากหัวร่อแต่หัวร่อไม่ออก เวลานี้ไม่อยากจะคิดอะไรเลย เพียงแค่ต้องการหลับใหลสักคราเท่านั้น แต่ในสระน้ำเย็นเยียบจับใจถึงเพียงนี้ ย่อมไม่ใช่สถานที่อันเหมาะสมต่อการหลับนอนสักเท่าใดไฉนมันต้องตกอยู่ในสภาพน่าอนาถปานนี้ทุกครั้งไป… …บังคับให้สติตื่นตัว จั่วม่อกัดฟัน สงบจิตใจจมดิ่งลงไปในห้วงฌาน มันต้องการทราบว่ายามนี้ตนอยู่ใ
