สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวเกินไป และมีเพียงคนไม่ธรรมดาอย่างศิษย์พี่เท่านั้นที่ทานทนได้ แต่ที่จริงแล้วตัวมันเองก็ทำได้! แต่จะอย่างไรยังคงหวาดหวั่นไม่คลาย เรื่องนี้อันตรายถึงเพียงไหนแค่มองไปยังความเจ็บปวดรวดร้าวตลอดทั้งร่างก็พอจะคาดเดาได้แต่ท้ายที่สุดก็ยังคงสำเร็จ!จั่วม่ออ้าปากกว้าง อยากหัวร่อให้เต็มเสียง แต่แล้วพบว่าลำคอแห้งผากแสบร้าว ไม่สามารถออกเสียง มันกดมือบนขอบสระ พยายามจะปีนขึ้นไป ร่างสั่นสะท้านด้วยความปวดร้าว เจ็บระบมอย่างรุนแรงจนแทบสิ้นสติ ดังนั้นไม่มีหนทางอื่น ได้แต่ยึดจับก้อนหินข้างสระไว้แน่น ปล่อยร่างกายแช่อยู่ในน้ำไปก่อนอารมณ์สุขสราญหลังจากเอาชีวิตรอดพ้นภัยพิบัติมาได้ บันดาลให้ทุกอย่างดูคล้ายสวยสดงดงามไปเสียหมดเนิ่นนานหลังจากนั้น ความเจ็บปวดบรรเทาลงบ้าง เรี่ยวแรงฟืนคืนมาสักเล็กน้อยจั่วม่อค่อยตะเกียกตะกายปีนขึ้นมาจากสระน้ำ มันพบม้วนหยกและสิ่งของอื่นกระจัดกระจายอยู่บนพื้น ค่อย ๆ เก็บรวบรวมอย่างระมัดระวัง สิ่งที่ทำให้มันร้าวรานสุดหัวใจอย่างแท้จริง เป็นยันต์เทพสัญจรระดับสามที่มอดไหม้แทบหมดสิ้น เหลือเพียงเศษเถ้าถ่านเล็ก ๆ น้อย ๆนี่ร่างกายของมันลุกไหม้ขึ้นมาจริง ๆ ?จั่วม่อยังคงจดจำได้แม่นยำ ถึงความรู้สึกแผดเผาอันรุนแรงก่อนที่จะสูญสิ้นสติสัมปชัญญะไป แต่นั่นก็เป็นทั้งหมดที่มันจำได้ โชคดีที่สิ่งของส่วนใหญ่เช่นยุทธภัณฑ์เวทและม้วนหยกไม่ได้รับความเสียหาย แต่เนื่องจากยันต์เทพสัญจรจากมันไป
