เสียแล้วซ้ำตัวมันยังเปลือยกายล่อนจ้อน ทีนี้ควรทำเช่นไรจึงจะกลับไปยังหุบเขาลมตะวันตกได้?ทันใดนั้นมันความคิดสว่างวาบ พลันร่ายเวทวิชาเคล็ดเมฆฝนหล่นรินอันช่ำชองก้อนเมฆสีขาวก้อนหนึ่งปรากฏขึ้นตรงหน้าจั่วม่อหัวร่อฮิฮะ มือของมันคงสภาวะเวทวิชาเอาไว้ ในขณะที่ก้าวเดินเข้าไปในก้อนเมฆ โอ้ เย็นสบายดีมาก ในไม่ช้ามันก็พบว่าอาการบาดเจ็บทุเลาลงเล็กน้อย เคล็ดเมฆฝนหล่นรินใช่มีคุณสมบัติในทางรักษาด้วยหรือไม่? มันอดสงสัยไม่ได้ แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะมาใคร่ครวญเรื่องนี้ มันสมควรคิดหาหนทางกลับไปยังลานน้อยลมตะวันตกของมันให้ได้เสียก่อนวันนี้เหล่าเฮยเสร็จสิ้นงานในทุ่งนาปราณทั้งหมดแล้ว กำลังเตรียมตัวจะกลับบ้านเดินไปตามท้องถนน มันอดไม่ได้ต้องคิดทบทวนสิ่งที่เพิ่งพบเห็นเมื่อกลางวัน พอนึกขึ้นมายามนี้ ยังรู้สึกหัวใจสั่นสะท้าน อันมวลหมู่ดาราที่ฉายแสงกลางทิวา ในโลกใบนี้มีสิ่งแปลกประหลาดพิสดารมากมาย แต่เรื่องราวผิดธรรมชาติถึงเพียงนี้ ใช่เป็นลางร้ายหรือไม่?มันอดเงยหน้าขึ้นมองไม่ได้ ในท้องนภาสีฟั้ายามเย็น นอกเหนือจากดวงอาทิตย์แล้วก็ไม่มีอะไรอื่นเหล่าเฮยระบายลมหายใจยาว ปกติก็ดีแล้ว ปกติก็ดีแล้ว เหตุการณ์ปกตินี่ละดีที่สุดแล้ว โปรดอย่าได้มีการเปลี่ยนแปลงใด ๆ เกิดขึ้นเลย มันก้มหน้าครุ่นคิดอย่างไม่มีจุดหมาย พลางมุ่งหน้ากลับไปยังบ้านของมัน เวลานี้มันอาศัยอยู่ในบ้านที่มีลานกว้าง ซึ่งจั่วม่อเคยอาศัยอยู่ก่อนหน้านี้พลันรู้สึกว่ามีใครบ
