ปราณทั่วร่าง ทุกที่ที่ลำแสงแล่นผ่าน เปลวเพลิงจะหดแคบลง แต่ในไม่ช้าเพลิงไฟก็จะกลับมาเต้นเร่าดังเดิมอีกคราจั่วม่อคล้ายผ่านเข้าไปในสภาวะอันพิสดารล้ำประการหนึ่ง สูญเสียการควบคุมร่างกายไปโดยสิ้นเชิง มึน ๆ งง ๆ เลอะ ๆ เลือน ๆ คลับคล้ายคลับคลา มันรู้สึกเหมือนกำลังถูกเผาอยู่ในเตาหลอม แล้วทันใดนั้นก็ถูกโยนไปยังขั้วโลก กลับไปกลับมาไม่มีที่สิ้นสุด แต่ไม่ว่าจะทุกข์ทรมานเพียงใด มันก็ไม่ได้มีช่องว่างให้ดิ้นรนเอาตัวรอด“อย่าได้ลืมเลือน… …”“ต่อให้ต้องตาย ท่านก็มิอาจลืม……”เสียงนั้นพลันปรากฏขึ้นอีกครา ราวกับอ่างน้ำเย็นเทราดลงบนศีรษะจั่วม่อสติสัมปชัญญะฟืนคืนเป็นแจ่มชัดในชั่วระยะเวลาสั้น ๆ แต่เมื่อมีสติรู้ตัวขึ้นมา ความเจ็บปวดสุดขั้วจากการถูกแผดเผากับความเย็นเยียบเสียดกระดูกก็ถาโถมเข้าใส่ ราวกับคลื่นน้ำท่วมทับอย่างหฤโหด“อ๊า……” มันอดไม่ได้ต้องอ้าปากกรีดร้อง น้ำสระเย็นเฉียบไหลบ่าลงไปในปากมันในบัดดลไม่มีสิ่งใดสามารถอธิบายความรู้สึกของมันในเวลานี้ได้ ทั่วร่างถูกเผาผลาญอย่างดุเดือด ความเจ็บปวดสุดขีดจากการที่เลือดเนื้อและกระดูกต้องถูกเผาไหม้ทีละน้อยทีละน้อย แทบจะทำให้มันสิ้นสติไปอีกรอบ ส่วนน้ำในสระที่ไหลลงไปในปาก ก็เกือบจะแช่แข็งมันเป็นก้อนน้ำแข็งจากภายใน สติและจิตใจที่เพิ่งจะแจ่มชัดขึ้นมา พลันกลับกลายเป็นเลอะเลือนเลื่อนลอยอีกหนนี่คือด่านจู้จี?นี่เป็นพลังของหญ้ามังกรเพลิง?ความฝันนั้น… …ในความเลอะเลือนมึนงง
