จอย่างเหน็ดเหนื่อย มองไปยังพืชปราณกองเล็ก ๆ ตรงหน้ามัน สายตาเต็มไปด้วยความพึงพอใจ จากนั้นเหลียวมองไปยังมุมด้านหนึ่ง หญ้ามังกรเพลิงระดับสามต้นหนึ่งเกือบจะเติบโตเต็มที่ เปล่งประกายสีแดงสดใส งดงามอร่ามตาไม่น้อยจั่วม่อเริ่มคัดแยกหญ้าปราณกับสมุนไพรปราณตามชนิด ต่อมาค่อยจัดระดับคุณภาพ แล้วห่อไว้อย่างระมัดระวัง หลังจากเสร็จสิ้นทั้งหมด จั่วม่อขึ้นหลังห่านจะงอยเทามุ่งไปยังที่พักของอาจารย์ลุงหยานเล่อเมื่อหยานเล่อพบเห็นจั่วม่อ โดยเฉพาะเห็นถุงใบโตที่แบกมาด้วย ดวงตามันก็สว่างวาบ “ศิษย์หลานเก็บเกี่ยวสินค้าดี ๆ อันใดมาหรือ?”วางถุงใบใหญ่ลงกับพื้น จั่วม่อปาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผาก “นี่เป็นสมุนไพรปราณส่วนหนึ่งที่เพิ่งเติบโตได้ที่ อาจารย์ลุงกรุณาขายมันแทนข้าด้วย” การฝากขายเช่นนี้จะต้องหักให้แก่สำนักสองในสิบส่วน แต่จั่วม่อยังตกลงใจให้สำนักเป็นธุระในการขายแทนมันนอกเหนือจากเรื่องที่ว่าอาจารย์ลุงหยานเล่อล่วงรู้สภาพตลาดมากกว่ามันแล้ว แต้มคุณูปการที่มันจะได้รับก็นับว่ามีประโยชน์ใช้สอยไม่น้อย และยิ่งมีคุณูปการต่อสำนักมากเท่าใด สถานะในสำนักก็จะยิ่งสูงขึ้นเท่านั้น นี่เป็นเรื่องธรรมดาแม้ว่าผูเยาจะอาศัยอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของจั่วม่อ แต่เจ้าเหรินเยาวิปลาสจอมกลับกลอกผู้นี้ไม่ใช่ผู้ที่น่าพึ่งพาอาศัยนัก ผูเยาเป็นตัวอันตรายอย่างสมบูรณ์แบบ หากไม่ต้องยุ่งเกี่ยวกับมันได้ ก็ยังคงอย่าได้ตอแยมันเป็นดีที่สุดเมื่อเทียบกันแล้ว
