หลินชิงชิงกับจวินจื้อหลิงเป็นพี่น้องร่วมสาบาน จึงมักมาเยี่ยมหุบเขาผีเสื้อเป็นประจำ คราวนี้ไม่คาดว่าจะพบซูเฉินเข้า
ดวงตาหลินชิงชิงกวาดมองซูเฉินกับจวินจื้อหลิง เห็นทั้งคู่มีเหงื่อซึมอยู่บนหน้าผาก โดยเฉพาะจวินจื้อหลิงที่แววตาเปล่งประกายวาววับ ก็อดไม่ได้ที่จะเผยสีหน้าสงสัยขึ้นมา
น่าสงสัยนัก!
“ข้าบังเอิญพบศิษย์น้องซูเฉินที่หอคัมภีร์ พวกเราเลยมาสนทนาแลกเปลี่ยนที่นี่ เจ้าล่ะชิงชิง มาทำอะไรหรือ?”
จวินจื้อหลิงอธิบายพลางย้อนถาม
“ประลองหรือ? พี่จวิน ท่านนี่มันคนบ้าประลองจริงๆ ซูเฉินเพิ่งจะทะลวงถึงขอบเขตแก่นแท้พลังเองนะ อย่ารังแกเขาล่ะ!”
หลินชิงชิงทำหน้าบูดบึ้ง
แต่พอได้ยินว่าทั้งสองกำลังประลองกัน ก็ไม่รู้ทำไม นางถึงรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด
“ข้ารังแกเขาหรือ? เขาต่างหากที่รังแกข้า!”
จวินจื้อหลิงกล่าว
“เขารังแกท่าน? เขารังแกยังไง?”
หัวใจหลินชิงชิงเต้นแรง นางเอ่ยถามอย่างเร่งร้อน ดวงตาไม่วางจากทั้งสองคน
หรือว่า…ทั้งสองมีบางสิ่งบางอย่างจริงๆ?
“ก็เขาเอาชนะข้าได้น่ะสิ! ไม่เช่นนั้นเจ้าคิดว่าข้าหมายถึงเรื่องอะไร? ว่าแต่ชิงชิง เจ้า…หึงหรือ?”
จวินจื้อหลิงยิ้มเจ้าเล่ห์พลางมองหลินชิงชิงอย่างหยอกล้อ
ใบหน้าหลินชิงชิงแดงซ่านในทันใด รีบปฏิเสธว่า “พูดอะไรน่ะ! ใครจะไปหึง! เดี๋ยวนะ…ท่านว่าอะไรนะ? เขา…เขาเอาชนะท่าน?”
นางเบิกตากว้างขึ้นทันใด แววตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง
ซูเฉิน…เอาชนะจวินจื้อหลิง?
ใครคือจวินจื้อหลิง? น
