างคือศิษย์พี่ใหญ่แห่งนิกายเทพศาสตรา บรรลุถึงขอบเขตจ้าวยุทธ์ขั้นหก แม้แต่จ้าวยุทธ์ทั่วไปยังมิใช่คู่ต่อสู้!
หลินชิงชิงแม้รู้ว่าซูเฉินพรสวรรค์ล้ำเลิศ แต่นางไม่เคยคิดเลยว่าจะถึงขั้นเอาชนะจวินจื้อหลิงได้ ทว่า…สิ่งที่ได้ยินตอนนี้คืออะไร?
ซูเฉินเอาชนะจวินจื้อหลิง?
“ใช่แล้ว! เจ้าคงไม่รู้ ศิษย์น้องซูเฉินน่ะยอดเยี่ยมมาก ข้าไม่เคยเห็นบุรุษใดน่าทึ่งเช่นนี้มาก่อนเลย ข้าซาบซึ้งใจเสียจริง ชิงชิง ถ้าเจ้ามิหึง ข้าขอเปิดศึกก่อนแล้วกัน!”
จวินจื้อหลิงกล่าวยิ้มๆ ประหนึ่งไม่แยแสแม้ซูเฉินจะยืนอยู่ข้างๆ
ซูเฉินได้แต่ลูบจมูกอย่างเก้อเขิน
เจรจาอะไรกันเนี่ย?
“แม่หญิงเจ้าเล่ห์! ข้าจะฉีกปากเจ้าเสีย!”
คำพูดของจวินจื้อหลิงทำให้หลินชิงชิงหน้าแดงก่ำ นางพุ่งเข้าไปหาอีกฝ่ายแล้วแกล้งตีเบาๆ
“ฮ่าๆๆ ชิงชิงเอ๋อร์ ข้ารู้ว่าเจ้าต้องกำลังมีใจ! มานี่สิ ให้พี่สาวจับดูหน่อยว่าโตขึ้นรึยัง!”
จวินจื้อหลิงยิ้มมีชัยพลางโผเข้าเล่นหยอกล้อกับหลินชิงชิง
“เอ่อ…หากพวกเจ้าว่าง ข้าขอตัวกลับก่อนแล้วกัน”
ซูเฉินกระแอมเบาๆ เห็นทั้งสองหยอกเย้ากันอยู่ก็เตรียมตัวขอตัวกลับ
“ซูเฉิน! เดี๋ยวก่อนสิ!”
หลินชิงชิงรีบร้องเรียก ใบหน้าแดงระเรื่อ หันไปถลึงตาใส่จวินจื้อหลิงแรงๆ
“อีกเจ็ดวันจะถึงวันเกิดของข้า…เจ้าจะมาไหม?”
หลินชิงชิงกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“วันเกิดหรือ? น่าชื่นชมยินดีนัก! ในเมื่อองค์หญิงทรงเชื้อเชิญ ข้าย่อมไปแน่นอน!”
ซู
