บหวีปั๋าย แต่มันสำราญใจยิ่งที่ได้คบหาฟูั่จินเป็นสหายทุกผู้คนล้วนเป็นประชาชนตัวเล็ก ๆ ที่ไร้คุณค่าความสำคัญเช่นเดียวกัน!ฟูั่จินเป็นงูเจ้าถิ่น มันทราบกระจ่างว่าที่ไหนขายสินค้าอันใด ดังนั้นภายในเวลาเพียงหนึ่งชั่วยาม มันก็ช่วยจั่วม่อซื้อหาทุกสิ่งที่ต้องการจนครบถ้วนในถุงผ้าใบโตของจั่วม่อ บรรจุเมล็ดพันธุ์สมุนไพรปราณกับหญ้าปราณหลากชนิดสามสิบชิ้นจิงสือที่เพิ่งได้รับมา ถูกจับจ่ายออกไปจนเกลี้ยงเกลาถือถุงผ้าขึ้น มันร่ำลาฟูั่จินเล็กน้อย แล้วนั่งห่านจะงอยเทาตรงกลับไปยังเทือกเขาสุญตาจั่วม่อตกลงใจว่าจนกว่าจะบรรลุด่านจู้จี มันจะไม่ลงจากภูเขาอีก มันยังคงหวาดหวั่นไม่คลายกับสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ ตัวมันกับสำนักกระบี่ตงฉีเกิดความบาดหมางขึ้นแล้ว หากต้องเผชิญพบกับศิษย์สำนักตงฉีอีก สำหรับมันคงไม่มีจุดจบที่ดี หรือจะคาดหวังว่าจะโชคดีเหมือนวันนี้ทุกครั้งไป นั่นเป็นเพียงความเพ้อฝันแล้วตงฝูไม่ใช่ที่ปลอดภัยอีกต่อไป!
