้ว ทั้งยังต้องนั่งเข้าฌานในเตาหลอมกระบี่ของซือฟูั่มากกว่าสามสิบวัน กว่าจะบรรลุความเข้าใจบางประการยิ่งไปกว่านั้น ปั้ายหยกชุนหยาของเกษตรกรปราณก็ไม่ใช่ว่าผู้ใดจะครอบครองได้ง่ายๆ!หวีปั๋ายเติบโตขึ้นมาในตงฝู ย่อมตระหนักดีว่านี่เป็นเรื่องยากเย็นแสนเข็ญถึงเพียงไหนเมื่อรวมเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกันแล้ว มีเพียงข้อสรุปเดียวสำหรับมัน… ตัวตนอันเข้มแข็งอีกผู้หนึ่งโผล่ออกมาจากสำนักกระบี่สุญตา! แม้ว่าพลังบำเพ็ญเพียรยังไม่สูงล้ำแต่อนาคตของมันผู้นี้ยาวไกลไร้ขีดจำกัดอย่างแท้จริงสำนักกระบี่สุญตาที่ลึกลับอยู่แล้วในใจหวีปั๋าย กลับกลายเป็นลี้ลับสุดหยั่งคาดมากยิ่งขึ้นไปอีก“ฝากคารวะผู้อาวุโสสือฟั่งหรงให้แก่ข้าด้วย” หวีปั๋ายประสานมือคำนับอย่างอบอุ่นแต่แล้วสังเกตเห็นความระมัดระวังในดวงตาจั่วม่อ มันเองก็เป็นบุคคลอันภาคภูมิผู้หนึ่งดังนั้นความตั้งใจสร้างสัมพันธ์จู่ ๆ ก็เลือนหายไป “แม้ว่าตงฝูจะปกปั้องเกษตรกรปราณแต่เจ้าต้องระมัดระวังตัว อย่าได้พยายามล่วงเกินผู้คนมากเกินไป”จบคำ มันโบกมือและเหาะเหินจากไปจั่วม่อหัวใจที่เขม็งเครียดพลันคลายลง ทีแรกมันเตรียมพร้อมจะรับบาดเจ็บอยู่แล้วไม่นึกว่าจะแคล้วคลาดปลอดภัยมาได้ กระทั่งตัวมันเองยังรู้สึกอัศจรรย์ใจอยู่บ้างฟูั่จินไม่ได้บาดเจ็บรุนแรงมากนัก ทั้งยังปฏิเสธจิงสือที่จั่วม่อจะชดเชยให้อย่างแข็งขัน พายุที่พัดเข้ามาหนนี้เปลี่ยนแปลงมิตรภาพระหว่างพวกมันไปตลอดกาล จั่วม่ออาจไม่ชมชอ
