่างไม่อยากเชื่อสายตาจั่วม่อรักษาท่วงท่าสภาวะของมันได้ดีขึ้น เทียบกับความลุกลี้ลุกลนในการต่อสู้คราวก่อน ยามนี้ท่าทีมันสงบเยือกเย็นไม่น้อยสิ่งเดียวที่มันสามารถพึ่งพาคือแหวนกระบี่ทอง แต่แหวนกระบี่ทองเก็บกักปราณกระบี่ไว้ได้สามเล่มเท่านั้น ดังนั้นยามนี้มันหลงเหลือเพียงหนึ่งกระบี่ ทั้งยังจะเป็นการโจมตีครั้งสุดท้ายของมัน หากฝั่ายตรงข้ามมีเพียงผู้เดียว มันจะโจมตีซ้ำทันทีโดยไม่รีรอแต่เมื่อเป็นเช่นนี้ก็ได้แต่โทษว่ามันโชคไม่ดี มันทราบชัดว่าฝั่ายตรงข้ามทั้งสองพลังฝีมือเหนือล้ำกว่ามันมาก ทว่ามันก็มิอาจยืนนิ่งเฉยมองดูฟูั่จินถูกหยามหยันเพราะมันได้ในสถานการณ์เลวร้ายที่สุด มันอาจจะถูกกลุ้มรุมทำร้ายอย่างต่ำช้า แต่มันเตรียมใจพร้อมอดทนรับมือเท้า มันจะไม่ยอมใช้กระบี่สุดท้ายง่าย ๆ หากจะใช้ต้องใช้อย่างดุดันอำมหิตที่สุด!พวกมันก็ต้องไม่มีจุดจบที่ดีเช่นกัน!จั่วม่อคิดอย่างดุเดือด“อ๊า!” ชายผู้นั้นกรีดร้องอย่างน่าตระหนก สีหน้าบิดเบี้ยว ดวงตาลุกเป็นไฟ “ข้าจะ……”แต่แล้วเสียงพลันขาดหายไปอย่างกะทันหันอีกรอบราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบรอบลำคอ ร่างของมันค่อย ๆ ลอยขึ้นจากพื้น เทียบกับเสียงตวาดกราดเกรี้ยวเมื่อครู่แล้ว มันคล้ายปลาที่หลุดออกจากบ่อน้ำตัวหนึ่ง ตาถลนปากพะงาบ พยายามจะกล่าววาจา แต่ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดออกมาจั่วม่อตกตะลึงพรึงเพริด ดวงตามองไปทางด้านข้างอย่างช่วยไม่ได้เห็นบุรุษหนุ่มชุดขาวผู้หนึ่งเดินตรงมายังพวกมัน
