จั่วม่อร้อยเท่าพันเท่า อีกทั้งยอดฝีมือทั้งคู่ยังแผ่ซ่านกลิ่นอายเฉพาะตัวอันลึกล้ำและขู่ขวัญออกมา จงหมิงเอี้ยนแหลมคมเย็นชา หวีปั๋ายเชื่อมั่นและไม่อินังขังขอบ แต่ไม่ว่าผู้ใดล้วนเด่นล้ำเหนือผู้คนอย่างไรก็ตาม จั่วม่อรู้สึกอึดอัดใจไม่น้อย ไม่ว่าจะเป็นจงหมิงเอี้ยนหรือหวีปั๋าย แม้ไม่ได้ตั้งใจ แต่ร่างกายของพวกมันล้วนถ่ายทอดความรู้สึกสูงส่งกว่าออกมา จั่วม่อไม่ชมชอบกลิ่นอายเช่นนี้อย่างยิ่งยวด ดังนั้นลึก ๆ ในใจมันไม่ต้องการสานสัมพันธ์กับหวีปั๋ายมากจนเกินไป“ผู้อาวุโสสือฟั่งหรง?” หวีปั๋ายประหลาดใจไม่น้อยกับคำตอบนี้ ยามที่พวกมันเริ่มลงไม้ลงมือกัน หวีปั๋ายก็สังเกตเห็นแต่แรกแล้ว ทีแรกมันไม่รู้สึกอะไรกับปราณกระบี่ที่จู่โจมใส่หว่างคิ้ว เพียงแปลกใจอยู่บ้างที่เกษตรกรปราณผู้หนึ่งก็สามารถใช้ปราณกระบี่ออกมาจากนั้นมันค่อยพบเห็นแหวนกระบี่ทองบนนิ้วจั่วม่อ ดังนั้นเข้าใจในทันทีในช่วงเวลานั้น มันตระเตรียมจะลงมือแทรกแซงอยู่แล้ว ควรทราบว่าเขตปกครองนภาจันทร์เป็นเขตปกครองแบบดั้งเดิม ส่วนใหญ่ประกอบไปด้วยเซียนกระบี่เป็นหลักดังนั้นซิวเจ่อประเภทเกษตรกรปราณจึงเป็นทรัพยากรที่มีค่าและหายากมาก ไม่เพียงแค่ตงฝู แต่เกือบทุกเมืองใหญ่ของเขตปกครองนภาจันทร์ มีข้อกำหนดเป็นพิเศษในการพิทักษ์รักษาผู้ฝึกตนสายการผลิต ดังเช่นเกษตรกรปราณแต่ชั่วขณะนั้นเอง ที่จั่วม่อจู่โจมปราณกระบี่เล่มที่สองออกไปหวีปั๋ายสายตาแหลมคม ทั้งยังเห็นอย่างชัดเจนป
