ปันรอยยิ้มขึ้นมาบนใบหน้า“ขอแสดงความยินดีด้วย เสี่ยวม่อเกอ! อ้า เสี่ยวม่อเกอ! จุ๊ จุ๊ เกษตรกรปราณอายุเยาว์ถึงเพียงนี้ อ๊า เสี่ยวม่อเกอท่านพิเศษอย่างแท้จริง! เชิญ เชิญ!”จั่วม่อไม่เสียเวลากล่าวหยอกล้อ เสียงดังโครม มันโยนถุงผ้าใบใหญ่ให้ฟูั่จิน “ช่วยข้าขายสิ่งเหล่านี้ได้หรือไม่”“อันใด?” ฟูั่จินถามพลางเปิดถุงผ้าออกอย่างรวดเร็ว เพียงกวาดตามองแวบหนึ่งมันก็ประเมินค่าสิ่งของเหล่านี้เสร็จสิ้น แม้ว่าจะมีหลายสิ่งหลายอย่าง แต่ล้วนไม่มีค่ามากนัก ซึ่งอันที่จริงก็เป็นเรื่องปกติ ทุกผู้คนล้วนเป็นศิษย์ฝั่ายนอกด่านเลี่ยนชี่ พวกมันจะมีปัญญามอบสิ่งมีค่าให้ได้อย่างไรในหัวมันหมุนเร็วจี๋ เมื่อคำนวนแล้วเสร็จก็แจ้งราคาที่ใจกว้างไม่น้อย “ห้าสิบชิ้นจิงสือระดับสอง เป็นอย่างไร?”จั่วม่อย่อมรู้จักตลาดเป็นอย่างดี สิ่งของเหล่านี้ไม่ได้มีคุณค่าถึงห้าสิบชิ้นจิงสือระดับสอง มันส่ายหัว “มากเกินไป สามสิบชิ้นจึงถูกต้อง”“ตกลง” ฟูั่จินก็ไม่อิดออด ส่งจิงสือให้อย่างรวดเร็ว ส่วนสิ่งของวางทิ้งไว้ทางหนึ่งมันกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “ตอนนี้เสี่ยวม่อเกอมีความก้าวหน้าแล้ว อย่าลืมสนับสนุนน้องชายผู้นี้บ้าง!”พวกมันสนทนากันอีกครู่ใหญ่ จั่วม่อรับฟังอย่างระมัดระวัง อย่าได้ประเมินเจ้าของร้านค้าเล็ก ๆ เช่นฟูั่จินต่ำเกินไป คนเช่นพวกมันมีสัญชาตญาณที่ไวมาก การเคลื่อนไหวใด ๆ ในท้องตลาด ไม่อาจปกปิดจากสายตาของพวกมันได้ จั่วม่อพอจะคาดเดาออกว่าฟูั่จินกัง
