านทรกรรมที่ผูเยากระทำต่อมัน จั่วม่อเคยชิงชัง เคยคั่งแค้น เคยรู้สึกสิ้นหวัง แต่เมื่อซือฟูั่บอกความจริงแก่มัน ว่าร่างกายมันถูกเปลี่ยน จิตใจถูกลบล้างอารมณ์เหล่านี้ที่เคยก่อปัญหาให้แก่มัน ก็พลันหายวับไปเหมือนหมอกควันเพราะมันต้องการพลัง!เพราะมันต้องการคำตอบ!ความทุกข์ทรมานเล็กน้อยแค่นี้ ยังจะนับเป็นอะไรได้?จั่วม่อจดจำได้อย่างชัดเจน ถึงความรู้สึกแปลกที่แปลกทางกับความไม่คุ้นเคย ยามที่มันตื่นขึ้นมาครั้งแรกเมื่อสองปีที่แล้วตลอดสองปีมานี้ เสียงในความฝันนั้นทรมานมันนับครั้งไม่ถ้วน มันหวาดกลัว มันขวัญหนีดีฝั่อ มันลังเล มันคลางแคลงใจ มันเคยคิดจะพยายามหาคำตอบ แต่ไม่เคยพบเงื่อนงำแม้แต่น้อย มันไม่มีปัญญาแม้แต่จะเริ่มต้น ดังนั้นมันสับสนกับหนทางที่มันก้าวเดิน และไม่เคยมีความสุขอย่างแท้จริงบัดนี้มันตื่นขึ้นแล้ว!จั่วม่อคิดเพียงอย่างเดียว มันจะต้องค้นหาคำตอบให้จงได้ ตัวมันเป็นใคร! เรื่องทั้งหมดนี้เป็นฝีมือผู้ใด!อภัยให้ไม่ได้เป็นอันขาด!บนหลังของห่านจะงอยเทา จั่วม่อทอดสายตามองตงฝูปรากฏขึ้นกลางหมู่เมฆ กำหมัดแน่นจนเล็บแทบจิกเข้าไปในเนื้อตงฝูยังคงเป็นเช่นเดิม กระแสผู้คนหลั่งไหลล้นหลาม จั่วม่อตรงดิ่งไปยังตลาดเสรีเสาะหาฟูั่จินฟูั่จินนัยน์ตาแหลมคมไม่น้อย ค้นพบปั้ายหยกชุนหยาที่เอวจั่วม่อในทันที มันสะท้านขึ้นทั้งร่าง อ้าปากหวอ จากนั้นสักครู่ค่อยกลับเป็นปกติ แม้ว่าร่องรอยตระหนกยังคงค้างอยู่ในสายตาก็ตาม แต่มันก็รีบ
