ตาขึ้นมาอีกครั้ง มันก็พบเห็นเพียงความมืดมิดผืนหนึ่ง ลุกขึ้นนั่ง แสงจันทร์สาดส่องลอดปากโพรงเข้ามา ภายในโพรงสว่างเรืองเล็กน้อย เจ้าแมลงทองทมิฬยังนิ่งเงียบไม่ไหวติงอยู่ที่ก้นโพรง รอยตรารูปเหรียญทองบนหลังมัน ส่องแสงสีทองจางๆ ท่ามกลางความมืดมนในโพรงหินรัตติกาลกรายมาแล้ว จั่วม่อปล่อยความคิดล่องลอยไปครู่หนึ่ง ก่อนที่จะคว้ากระบี่ผลึกน้ำแข็งขึ้นมาอีกครา“ลุยกันต่อเถอะ พี่น้อง!”ติ๊ง ติ๊ง ตง ตง ภายในหุบเขาลมตะวันตกได้ยินเสียงกระบี่ตัดหิน ดังต่อเนื่องราวกับไม่มีที่สิ้นสุดจั่วม่อยังคงขุดดิ่งลึกเข้าไปราวกับมันเป็นเครื่องกลไก จนกระทั่งท้องฟั้ากลับกลายเป็นสว่างไสว อาบไล้ด้วยแสงตะวันอันละมุน มันพลันรู้สึกว่ากระบี่ผลึกน้ำแข็งขุดเข้าไปในอากาศว่างเปล่า หัวใจมันโลดขึ้นในฉับพลัน ความเหน็ดเหนื่อยเมื่อยล้าปลิวหายวับไป!เกร็งกำลังเพิ่มลงไปในมือ มันรีบขุดผ่านชั้นหินบางๆ ส่วนสุดท้าย พอทะลุเข้าไปเห็นหลังกำแพงหินเป็นโพรงใหญ่ดำมืดแห่งหนึ่งจั่วม่ออดไม่ได้ หัวใจเต้นกระหน่ำอย่างดุเดือดแมลงทองทมิฬไม่ลังเลแม้แต่น้อย รีบพุ่งเข้าไปในโพรงมืด หายตัวไปอย่างรวดเร็วจั่วม่อกลืนน้ำลายอย่างฝืดคอ รีรออยู่ครู่หนึ่ง มือกระชับกระบี่แน่น เบียดตัวผ่านเข้าไปในโพรงมืดโพรงมืดนั้นลาดต่ำลงเรื่อย ๆ ทั้งยังลึกกว่าที่มันคาดไว้ ยิ่งเดินลึกเข้าไป หัวใจก็ยิ่งหนักหน่วงขึ้นเรื่อย ๆ มีร่องรอยให้เห็นได้ชัดเจนว่าโพรงถ้ำเกิดจากฝีมือมนุษย์ แต่น่าจะผ่า
