ส่ศีรษะ ปลุกจั่วม่อให้ตื่นขึ้นจากความปลาบปลื้มในบัดดล กลายเป็นรู้สึกย่ำแย่ขึ้นมาทันทีความหมายที่แฝงนัยในคำพูดของท่านอาจารย์ ทำให้มันหวั่นเกรงไม่น้อยเผยเหยียนหรานพยักหน้าพลางกล่าวว่า “เช่นนั้นก็ประเสริฐ” จากนั้นหันไปทางจั่วม่อ “เจ้ายังมีคำถามใดหรือไม่?”จั่วม่อส่ายศีรษะสุดชีวิตเพื่อแสดงว่ามันไม่มีข้อสงสัย เดิมทีมันต้องการถามว่า หากมีปัญหาเกี่ยวกับการหลอมสร้าง มันสามารถไปถามอาจารย์อารองได้หรือไม่แต่แล้วมันพลันนึกขึ้นมาได้ ถึงเจตจำนงกระบี่หิมะขาวที่ทรมานมันมานับครั้งไม่ถ้วนเล่มนั้น จนถึงขนาดทำให้มันอยากตาย เดิมทีกระบี่นั้นไม่ใช่มาจากอาจารย์อารองซินหยานหรือเล่า? คำถามที่ขึ้นมาถึงปากแล้วกลืนกลับลงไปในทันที มันรู้สึกว่ามันคงเสียสติไปแล้ว ไฉนเผลอบังเกิดความคิดโง่เขลาเยี่ยงนั้นขึ้นมาเสียได้?นั่นไม่ใช่พาตัวเองเข้าไปติดกับดักเสียเองหรอกหรือ?เกือบหลงลืมไปว่าผูเยายังคงนั่งเอกเขนกอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันหลังจากความตื่นตระหนกบรรเทาลงไปบ้าง สมองก็ฟืนคืนสู่ความแจ่มใส มันรู้สึกว่าต่อไปจะต้องระมัดระวังตัวมากกว่านี้ ต่อให้ตอนนี้กลายเป็นศิษย์ฝั่ายในไปแล้ว แต่หากสัมผัสได้ถึงตัวตนของผูเยา มันแน่ใจว่าปฏิกิริยาแรกของอาจารย์อาซินหยาน คือชักกระบี่ฟันร่างมันไปพร้อมกับผูเยา!สังหารปิศาจ พิฆาตอสูร!โอย น่าพรั่นพรึงเกินไปแล้ว!ถึงแม้ว่าในระยะหลังเมื่อเผชิญหน้ากับเจตจำนงกระบี่ จั่วม่อจะไม่หวาดกลัวเท่าที่เคยเป็น
