องดองและร่วมมือกันเป็นอย่างดีแล้วหลี่อิงฟั่งผู้จัดเรียงความคิดของนางจนชัดเจนแล้ว ก็ยังคงใจกว้างเช่นเคย นางมอบยุทธภัณฑ์เวทเป็นของขวัญให้แก่จั่วม่อถึงสองชิ้นจั่วม่อใจลอยละล่องไปอย่างสมบูรณ์ ตระกองกอดยุทธภัณฑ์เวทกับม้วนคัมภีร์หยกไว้หอบหนึ่ง สติสัมปชัญญะเลอะเลือนมึนงง แต่ละสิ่งแต่ละชิ้นที่มันถืออยู่ตอนนี้เมื่อก่อนคือสิ่งที่มันได้แต่เฝั้าใฝั่ฝันถึง บัดนี้ถึงกับหอบหิ้วไว้เป็นกองอยู่ในอ้อมแขนรอยยิ้มอันชวนสนิทสนมบนใบหน้าอาจารย์อาสาม ทำให้มันหวนนึกถึงช่วงชีวิตที่ผ่านมา เมื่อสองปีที่แล้ว หลังจากครั้งแรกที่มันได้พบท่านเจ้าสำนักตอนที่เพิ่งฟืนสติ มันก็ไม่เคยพูดคุยกับอาจารย์อาคนอื่นเลยแม้แต่หนเดียวและทั้งหลายทั้งปวงในยามนี้ ล้วนเกิดขึ้นเพียงเพราะว่ามันได้รับปั้ายหยกชุนหยา!ห่านจะงอยเทาบินอย่างราบเรียบมั่นคง แผ่นหลังของมันทั้งกว้างขวางทั้งนุ่มนิ่ม นั่งอยู่ด้านบนรู้สึกสะดวกสบายอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่อะไรที่กระเรียนกระดาษด้อยสมรรถภาพของจั่วม่อจะสามารถเปรียบเทียบได้“เสี่ยวม่อยังไม่มีพาหนะใช่หรือไม่” หยานเล่อกล่าวขึ้น พลางหันไปสั่งหลี่อิงฟั่ง “ข้าจำได้ว่ายังมีห่านจะงอยเทาหลงเหลืออยู่บ้าง เจ้าจัดส่งไปให้เสี่ยวม่อสักตัว แล้วบอกกล่าวผู้คนด้านล่าง ให้คอยตระเตรียมหญ้าปราณส่งไปตามระยะเวลาที่จำเป็น”“ศิษย์ทราบแล้ว” หลี่อิงฟั่งจดจำคำสั่งจั่วม่อคิดกับตัวเอง สำนักมันมั่งคั่งไม่เบาทีเดียวครั้นพวกมันทั้งสามกลับมาถึ
