หากอย่างไร ข้าในที่นี้มีเม็ดยาจู้จีอยู่บ้าง ระดับคุณภาพไม่เลวเท่าใด”จั่วม่อยิ่งระมัดระวังมากขึ้น การเอาใจใส่โดยไม่มีเหตุอันควร ถ้าไม่ใช่ในใจมุ่งประสงค์ร้าย ก็อาจเป็นการเตรียมการลักขโมยบางอย่าง อีกฝั่ายดูกระตือรือร้นมากเกินพอดี สัญชาตญานปั้องกันตัวของมันเริ่มทำงานขึ้นมาเองจั่วม่อในใจครุ่นคิด แต่ปากรีบตอบคำ “ไม่รบกวนพี่ใหญ่ซือแล้ว เมื่อไม่นานมานี้อาจารย์อาหญิงสี่ประทานเม็ดยาจู้จีให้แก่ข้า มันเพียงพอสำหรับผู้น้องแล้ว”เหลียงลั่วกับซือเสียงลอบสบตากันเงียบๆ แต่นี่ไม่ได้รอดพ้นจากการเฝั้ามองของจั่วม่อซือเสียงกล่าวอย่างยิ้มแย้ม “เช่นนั้นก็ประเสริฐ ประเสริฐยิ่ง!” แต่ในใจมันคิดว่านี่ไม่ดีแล้ว ผู้อาวุโสของจั่วม่อใช่เริ่มตระหนักถึงศักยภาพในตัวมันแล้วหรือไม่?“อัจฉริยะบุรุษเช่นจั่วเสี่ยวตี้ ไม่ว่าอยู่ที่ใดย่อมดึงดูดความสนใจผู้คน ฮาฮา เมื่อเจ้ากลายเป็นศิษย์ฝั่ายใน เราค่อยมาร่วมเฉลิมฉลองกันใหม่” มันยังไม่อยากยอมแพ้ ลองโยนหินถามทางดูอีกทีจั่วม่อส่ายศีรษะ “ศิษย์ฝั่ายนอกต้องบรรลุด่านจู้จีเสียก่อน จึงจะมีคุณสมบัติเพียงพอสำหรับเป็นศิษย์ฝั่ายใน สำหรับข้ายังเร็วเกินไปมาก”ซือเสียงจุดประกายความหวังขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้ามันประหลาดใจอย่างยิ่ง “โอ้ แต่ด้วยพรสวรรค์อันสูงส่งเช่นจั่วเสี่ยวตี้เจ้า ยังคงถูกจำกัดด้วยธรรมเนียมเก่าแก่ล้าสมัยเช่นนี้ด้วยหรือ?”จั่วม่อจนบัดนี้ยังมิทราบว่าอีกฝั่ายประสงค์สิ่งใด ได้แต่กล่าวอ
