……จั่วม่อในที่สุดเชื่อในคำพูดของพวกมัน แต่ในฉับพลันนั้นก็รู้สึกอึดอัดใจขึ้นมา ตั้งแต่เมื่อใดกันที่มันกลายเป็นอัจฉริยะอันโดดเด่น ทั้งยังได้รับเชิญจากผู้อื่นให้เข้าร่วมสำนักด้วยสถานะอันสูงล้ำ?พรสวรรค์? ตัวมันไม่ได้มีของพรรค์นั้นเสียหน่อย มิเช่นนั้นท่านเจ้าสำนักจะไม่สังเกตเห็นเชียวหรือ? ในเมื่อท่านเจ้าสำนักเป็นคนที่นำตัวมันกลับมาเอง ที่ผ่านมาบางครั้งมันก็เคยคิดว่า อาจเป็นไปได้ว่าท่านเจ้าสำนักไม่มีดุลยพินิจที่ดีพอ แต่เมื่อดูจากการปรากฏตัวในค่ำคืนอันน่าจดจำนั้น ทั้งท่านเจ้าสำนักและเหล่าอาจารย์อาได้เปิดเผยตัวตนแท้จริงออกมา ทำให้มันค่อยได้ทราบว่าอาจารย์อาผู้ไม่ค่อยปรากฏตัว เป็นบุคคลที่ทรงอำนาจและพิเศษพิสดารเพียงใดแล้วบุคคลเช่นท่านเจ้าสำนักจะตาไม่ถึงได้อย่างไร?ที่สองคนเบื้องหน้านี้สนใจมัน ล้วนแล้วแต่เป็นเพราะผูเยา หากเปลี่ยนเป็นบุคคลอื่นมีโอกาสเช่นเดียวกับมัน เกรงว่าพวกมันยังจะเข้มแข็งล้ำเลิศกว่ามันมากนักจั่วม่อหวนนึกถึงสองปีที่แล้ว ยามที่เพิ่งฟืนตื่นขึ้นมา……นึกถึงหยาดเหงื่อแรงงานที่หลั่งรินไหลดุจพายุฝนกระหน่ำในทุ่งนาปราณ……ซือเสียงกับเหลียงลั่วไม่กล่าวเร่งรัด พวกมันเพียงรอคอยทางเลือกของจั่วม่ออย่างเงียบสงบ แม้ว่าพวกมันไม่อาจเข้าใจว่าจั่วม่อลังเลใจด้วยเหตุอันใดก็ตาม พวกมันให้ความจริงใจมากพอแล้ว ผลประโยชน์เช่นนี้ มอบให้แก่ศิษย์ด่านเลี่ยนชี่ผู้หนึ่ง นี่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนในสำนักกระบี่สีชาดห
