ลังจากผ่านไปครู่ใหญ่ เมื่อศีรษะที่ก้มต่ำของจั่วม่อเงยขึ้น ทั้งดวงตาอันสับสนของมันกลับคืนเป็นกระจ่างใส พวกมันก็ทราบว่าจั่วม่อได้ตัดสินใจเลือกแล้วจั่วม่อกล่าวอย่างจริงจัง “ขอบคุณพี่ใหญ่ทั้งสองมาก สำหรับความปรารถนาดีของพวกท่าน ผู้น้องซาบซึ้งใจยิ่งนัก แต่หลายปีมานี้ ข้าใช้ชีวิตอยู่ในสำนักกระบี่สุญตา ทั้งสำนักและผู้อาวุโสล้วนให้การดูแลข้าเป็นอย่างดี และข้ายังไม่คิดจะจากไป”น้ำเสียงนั้นไม่หนักแน่นเท่าใด แต่เต็มไปด้วยปณิธานอันมุ่งมั่นภายในทะเลแห่งจิตสำนึกของมัน ผูเยาถ่มน้ำลายอย่างเหยียดหยาม “เจ้าโง่!”ซือเสียงกับเหลียงลั่วสีหน้าผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ทราบว่ากล่าวมากไปกว่านี้ก็ไม่มีประโยชน์อันใด พวกมันสูญเสียความสนใจจะสนทนาต่อ ดังนั้นหลังจากกล่าวอีกไม่กี่คำ ก็อำลาจากไปพอส่งแขกแล้ว จั่วม่อกลับไปยังลานบ้านของมัน เหม่อมองในความว่างเปล่าอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นฝังตัวเองลงในการฝึกปรือเคล็ดสารพันพฤกษ์เวลาผ่านไปอย่างเต็มเปียมบริบูรณ์ ระหว่างนั้นผูเยาไม่สนใจจั่วม่อเลย จั่วม่อย่อมสุขสราญที่ไม่ถูกรบกวน ในเมื่อปิศาจไม่มาทรมานกลั่นแกล้งท่าน ท่านก็สมควรขอบคุณฟั้าดินให้มากๆ แล้วทุก ๆ วัน จั่วม่อจะไปยังหุบเขาหมอกเย็นเยือก เพื่อเรียนรู้ที่จะดูแลสมุนไพรปราณทุกชนิด ตั้งแต่เคล็ดทองคำคร่ำคร่าของมันเข้าถึงขั้นที่สาม พลังก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างมากมันตรวจสอบสมุนไพรปราณในหุบเขาหมอกเย็นเยือก ทีละต้น ทีละต้น และค้นพบศ
