คลาย ผูเยาก็ปรากฏตัวขึ้น“กว่าเจ้าจะตื่นขึ้นมาได้ ใช้เวลานานจนน่าเวทนาเสียจริง” ผูเยาสีหน้าเต็มไปด้วยการเย้ยหยัน “จิตวิญญาณช่างอ่อนแอกระไรเช่นนี้ เดิมทีข้าอยากจะเล่นต่ออีกสักหน่อยข้าไม่ได้เล่นเจรจาต่อรองมาร่วมสองสามพันปีแล้วกระมัง ไม่นึกว่าเจ้าจะอ่อนแอจนทำเอาข้าหมดสนุกเช่นนี้ แต่คิดอีกทีก็เป็นเรื่องปกติละนะ กับคนที่ไม่มีทั้งโฉมหน้าของตัวเอง ไม่มีทั้งจิตใจดั้งเดิม หัวใจก็ย่อมอ่อนแออย่างเห็นได้ชัด ข้าละอดสงสารไม่ได้จริงๆ”จั่วม่อเงียบกริบ กำหมัดแน่นโดยไม่รู้สึกตัว“เอาเถอะ จะว่าไป ที่นี่ก็มีสถานที่หนึ่งที่มีดวงวิญญาณอยู่ และเจ้าก็ไม่ต้องฆ่าคนแต่มันอันตรายมาก ว่าอย่างไร? สนใจหรือไม่?” ผูเยาถามอย่างเนิบนาบ“ที่ใด?” จั่วม่อถามอย่างอดขุ่นเคืองตัวเองไม่ได้ แต่จะทำอย่างไรได้ คำพูดของผูเยาแทงใจมันตรงๆ“เฮะเฮะ เจ้าไม่จำเป็นต้องทราบตอนนี้ แต่อย่าได้กังวล เจ้าไม่จำเป็นต้องฆ่าใครเจ้าเพียงแค่ต้องตอบว่า เห็นด้วย หรือไม่เห็นด้วย สำหรับเรื่องค่าแลกเปลี่ยน รอให้เจ้ามีเงื่อนไขเพียงพอเสียก่อน ข้าย่อมจะทำให้ทั้งเจ้าและข้าพึงพอใจ”“ข้าเห็นด้วย” ไม่ต้องขบคิดให้มากความเกินไป จั่วม่อพยักหน้าทันที ตราบเท่าที่มันไม่ต้องฆ่าใคร มันย่อมไม่หวั่นเกรงอันตรายใดมันไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว“อ๊าย ในที่สุดเสร็จสิ้นข้อตกลงเสียที สำหรับกะอีแค่ดวงวิญญาณเพียงสองสามดวงช่างเยิ่นเย้อน่ารำคาญเสียจริง การค้าขายเยี่ยงนี้ ไม่ได้ทำมานานเกิ
