นไว้ในตำแหน่งศิษย์ฝั่ายนอก เพื่อขัดเกลาให้มันเข้มแข็งขึ้น?” เหลียงลั่วน้ำเสียงยังกังขาซือเสียงหัวร่อพลางตอบว่า “ฮาฮา จำที่มันตอบข้ายามที่ข้าเยินยอถึงอนาคตอันไร้ขีดจำกัดของมันได้หรือไม่? สิ่งที่มันกล่าว สามารถยืนยันได้ ว่ามันไม่ได้ถูกจัดวางไว้ฝั่ายนอกโดยผู้อาวุโสอย่างแน่นอน ลองขบคิดดูอีกที ข้ารู้สึกว่ามีความเป็นไปได้อีกอย่างหนึ่ง… บางทีมันอาจเพิ่งบรรลุถึงเจตจำนงกระบี่ และผู้อาวุโสสำนักมันยังไม่ทันจะได้พบเห็นความจริงข้อนี้”เหลียงลั่วหัวใจโลดขึ้น “เช่นนั้น ไฉนเราไม่พามันไปกับเราเสียเดี๋ยวนี้เลย? หากปล่อยมันกลับไปที่ภูเขา แล้วมีบางอย่างเปลี่ยนแปลงเกิดขึ้น นี่จะไม่เสียการเอาหรอกหรือ?”“อย่าเพิ่งแตกตื่น ข้าเห็นว่ามันค่อนข้างระมัดระวังเราอยู่ไม่น้อย ทั้งยังมีหูตามากมายสับสน หากเราแสดงเจตนาโจ่งแจ้งเกินไป ข้าเกรงว่ามันจะไม่ได้เรื่องเสียมากกว่า ทางที่ดีเรากลับไปก่อน รออีกสองสามวันค่อยไปเยี่ยมเยือนมันอีกครั้ง โน้มน้าวอย่างจริงใจ ดึงดูดด้วยผลประโยชน์ ข้าจึงไม่เชื่อว่าจะไม่ประสบความสำเร็จ” ซือเสียงแจกแจงอย่างมั่นอกมั่นใจเหลียงลั่วพลันตระหนักรู้แจ้งในทันใด “ศิษย์พี่เฉียบแหลมยิ่ง!”ทั้งคู่แย้มยิ้มอย่างรู้กัน
