ฝั่ายนอกมากมายในโลกใบนี้” เหลียงลั่วตอบโต้อย่างมึนตึงซือเสียงเหลือบมองเหลียงลั่ว มันย้อนถามว่า “ศิษย์น้องเจ้าคิดเช่นไรกับพรสวรรค์ของจั่วม่อ?”เหลียงลั่วถึงกับสะอึก ครู่ต่อมา ค่อยเค้นออกมาได้ประโยคหนึ่ง “ไม่เลวเลยเหนือกว่าข้าเสียอีก”“ศิษย์น้องอย่าได้ตีค่าตัวเองต่ำเกินไป หากเจ้าทุ่มเทฝึกหนัก เจ้าไม่มีวันด้อยกว่ามันแน่นอน” ซือเสียงเกรงว่าศิษย์น้องจะสูญเสียความมั่นใจ จึงรีบปลอบโยน จากนั้นกล่าวเสียงเคร่งขรึมว่า “อย่างไรก็ตาม ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ ไม่ว่าอยู่ในสำนักใด มันสมควรเป็นหนึ่งในศิษย์เอกของสำนัก แต่ในความเป็นจริง มันยังคงเป็นเพียงศิษย์ฝั่ายนอกผู้หนึ่ง!”เหลียงลั่วไม่ใช่คนโง่ มันบังเกิดปฏิกิริยาทันที “ที่แท้ศิษย์พี่คิดชักนำมันเข้าสู่สำนัก?”“ไฉนข้าจึงไม่สามารถ? สำนักกระบี่สุญตายังไม่ตระหนักถึงตัวมัน นี่ไม่ใช่ดียิ่งสำหรับเราหรอกหรือ? ศิษย์ฝั่ายนอกผู้หนึ่งเปลี่ยนไปเข้าร่วมสำนักอื่น ต่อให้สำนักกระบี่สุญตามาเยือนถึงหน้าประตูสำนักเรา ยังไม่มีเหตุผลให้อาละวาดออกมา” ซือเสียงหัวร่ออย่างเย็นชาเหลียงลั่วทราบดีว่าศิษย์พี่กล่าวถูกต้อง อัตราการเคลื่อนย้ายเปลี่ยนแปลงของศิษย์ฝั่ายนอกนั้นสูงมาก ที่เข้าสู่สำนักอื่นก็มีมากมายนับไม่ถ้วน หากพวกมันสามารถเกลี้ยกล่อมจั่วม่อ สำนักกระบี่สุญตาก็ไม่มีปัญญาเรียกร้องอันใด“ด้วยพรสวรรค์เช่นนี้ ผู้อาวุโสของมันล้วนตาบอดหรือไร? เป็นไปได้หรือไม่ว่าเหล่าผู้อาวุโสจงใจวางมั
