ว่ากระเรียนกระดาษบินมากรับยันต์เทพสัญจรมาอย่างระมัดระวัง มันจ้องมองไม่วางตา ในใจประเมินได้ในทันทีนี่เป็นยันต์เทพสัญจรระดับที่สาม!โอ้!สองคนนี้มีน้ำใจไม่น้อย! แต่สิ่งเหล่านี้ทำให้ข้อกังขาในใจมัน แทนที่จะลดลงกลับยิ่งเพิ่มขึ้นไม่มีความรักที่ไม่มีเหตุผลในโลกนี้ ของสองสิ่งนี้ ไม่ว่าอันไหนก็มีค่ามากกว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดของมันรวมกัน ผู้อื่นไม่มีเหตุผลที่จะมอบให้ใครบางคนอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า นี่ทำให้มันงงงวยไม่คลาย“วันนี้พวกเรายังมีเรื่องราวติดพัน คงต้องขออำลาไปก่อน แต่ไม่กี่วันให้หลัง เราจะไปเยี่ยมเยือนเจ้าที่ภูเขาสุญตา เพื่อร่ำดื่มกันสักครา!”ซือเสียงยิ้มพลางโบกมือให้จั่วม่อ จากนั้นขี่วัวสีเขียวหายลับไปอย่างรวดเร็วพร้อมกับเหลียงลั่วจั่วม่อเหม่อมองอย่างโง่งม เห็นทั้งคู่อันตรธานหายไป ครู่หนึ่ง มันจู่ ๆ ก็หันไปกล่าวกับเหล่าศิษย์สตรี “ผู้ใดลองหยิกข้าที นี่ไม่ใช่ความฝันใช่หรือไม่?”เจ็ดแปดมือยื่นเข้ามาพร้อมเพรียงกันในบัดดลเสียงกรีดร้องดังก้องไปทั่วเส้นทางภูเขา!“ศิษย์พี่ ท่านทำอะไร?” เหลียงลั่วไม่พอใจอยู่บ้าง แน่นอนว่ายันต์เทพสัญจรไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอันใดสำหรับมัน แต่มันก็ไม่ได้ใจกว้างขนาดที่จะมอบให้คนแปลกหน้าไปเปล่าๆ หากมิใช่ว่ามันเชื่อมั่นในตัวศิษย์พี่อย่างมาก มันกระทั่งจะไม่ให้ความสนใจเลยนั่งอยู่บนหลังวัวสีเขียว ซือเสียงกลับมีทีท่าพออกพอใจ “มันเป็นศิษย์ฝั่ายนอก”“ศิษย์ฝั่ายนอกแล้วเป็นไร? มีศิษย์
