ำเพ็ญเพียรนอกเหนือจากสำนักเดียวกันแล้ว ระหว่างค่ายสำนักต่าง ๆ มักไม่มีการแบ่งแยกระดับอายุ หรือจะกล่าวว่าอายุไม่ใช่เรื่องสำคัญสำหรับเหล่าผู้ฝึกตน อีกทั้งยังยากจะแยกแยะวัยที่แท้จริงจากรูปโฉมภายนอก ดังนั้นโดยปกติแล้ว ส่วนใหญ่จะแบ่งระดับชนชั้นด้วยพลังฝึกตน ผู้ที่พลังฝึกตนสูงล้ำกว่าย่อมถือเป็นผู้อาวุโส ไม่ว่ามันจะอายุมากน้อยเท่าใดก็ตามแม้ว่าจั่วม่อไม่อาจหยั่งทราบระดับพลังบำเพ็ญเพียรของอีกฝั่าย แต่เมื่อสามารถขับไล่คนเหล่านั้นไปอย่างง่ายดาย สองบุรุษเบื้องหน้านี้ย่อมสมควรแก่คำผู้อาวุโสได้อย่างเกินพอ จั่วม่อเป็นคนรู้ความอย่างยิ่ง อย่างเช่นกระเรียนน้อยพันตัวในตอนนั้น หากมันไม่แน่ใจว่าผู้อื่นมิอาจเสาะหามันได้ มันจะไม่เขียนตอบลงไปเป็นอันขาดดังนั้นต่อหน้าบุรุษสองคนนี้ เป็นธรรมดาที่มันจะทำตัวว่านอนสอนง่ายยิ่งในเวลานี้ ซือเสียงหัวร่อพลางแนะนำว่า “เจ้าสามารถเรียกข้าว่าพี่ใหญ่ ข้า ซือเสียงส่วนมันเป็นศิษย์ผู้น้องของข้า เหลียงลั่ว”จั่วม่อก็เชื่อฟังเป็นอย่างดี ค้อมคำนับลงอีกครั้ง “พี่ใหญ่ซือ พี่ใหญ่เหลียง!”เหล่าศิษย์สตรีมองจั่วม่ออย่างเลื่อมใสระคนอิจฉา สามารถผูกสัมพันธ์กับผู้ฝึกตนที่เข้มแข็ง ต่อไปย่อมมีประโยชน์มากมายเป็นธรรมดา ผู้อาวุโสเบื้องหน้านี้เห็นได้ชัดว่าชื่นชมศิษย์พี่จั่วม่อไม่น้อย ศิษย์พี่หนนี้ถือว่าวิ่งชนโชคลาภเข้าอย่างแท้จริงอย่างที่คาดไว้ พวกนางได้ยินซือเสียงหัวร่อพลางกล่าวว่า “เจ้าเมื่อเร
