นางยังติดตามอาจารย์ของนางเพื่อเรียนรู้เรื่องการดูแลทรัพย์สินของสำนัก จึงไม่มีเวลาให้กลับมาเยือนดอยตะวันออกเลย แต่เหล่าศิษย์สตรียังระลึกถึงศิษย์พี่ผีดิบจั่วม่อ ทั้งยังจำได้ว่าก่อนที่หลี่อิงฟั่งจะจากไป นางสร้างข้อตกลงกับมันโดยเฉพาะ หวังว่ามันจะคอยช่วยเหลือบรรดาศิษย์สตรีเหล่านี้หลังจากผ่านไประยะหนึ่ง พวกนางมักจะนำจั่วม่อมาช่วยตรวจสอบทุ่งหญ้าปราณไม่มีปัญหาใหญ่โตเกิดขึ้นกับทุ่งหญ้าปราณอีก นอกเหนือไปจากปัญหายิบย่อยบางประการ ที่อาจเกิดขึ้นจากการดูแลไม่เหมาะสม ซึ่งสำหรับจั่วม่อผู้เพาะปลูกข้าวปราณเป็นอาชีพหลัก ปัญหายิบย่อยเหล่านี้เป็นเรื่องง่ายดายยิ่ง ความสนใจส่วนใหญ่ของเหล่าศิษย์สตรีล้วนอยู่ที่สัตว์ปราณ การเพาะปลูกหญ้าปราณเพียงเพื่อเป็นอาหารแก่สัตว์ปราณเท่านั้น ดังนั้นพวกนางมักไม่ค่อยได้เอาใจใส่ดูแลหญ้าปราณมากนักเหม่อมองทุ่งปราณที่ถูกใช้อย่างสิ้นเปลืองเหล่านี้ จั่วม่อรู้สึกปวดร้าวใจ หากทั้งหมดนี้ใช้ปลูกข้าวปราณ ลองคิดดูว่าจะเป็นจิงสือมากมายเท่าใด“ศิษย์พี่ สิ่งเล็กน้อยนี้ไม่มีราคาค่างวด แต่เป็นสินน้ำใจจากเรา โปรดรับมันไว้เถิด”ศิษย์สตรีผู้หนึ่งส่งมอบของกำนัลที่พวกนางจัดเตรียมไว้ล่วงหน้าจั่วม่อย่อมเข้าใจเจตนาของศิษย์สตรีเหล่านี้ ไม่ว่าที่ใด ศิษย์สตรีมักอ่อนแอกว่าบุรุษเสมอ โดยเฉพาะเมื่อพวกนางเป็นเพียงศิษย์สตรีฝั่ายนอก หลี่อิงฟั่งจากไปแล้ว ทั้งยังไม่มีเวลาดูแลช่วยเหลือพวกนาง พวกนางต้องการใครสัก
