้นชีพจรปราณปฐพี ปล่อยทิ้งไว้สักหนึ่งเดือนมันสมควรเลื่อนขึ้นสู่ระดับที่สาม แต่หากจะให้เข้าถึงระดับที่สี่จริงๆ น่าจะต้องใช้เวลาไม่น้อยกว่าสามเดือน” กล่าวจบก็แย้มยิ้มอย่างพิสดาร“เอาละ เช่นนั้นเรามาต่อกันดีกว่า” ผูเยากล่าวอย่างไม่มีปีมีขลุ่ย พลางโบกมือวาจายังไม่ทันจะขาดคำ เจตจำนงกระบี่หิมะขาวก็ฟันฉับ จิตใจของจั่วม่อขาดเป็นสองท่อนอีกรอบ จั่วม่อผู้กำลังตั้งใจจดจำสิ่งที่ผูเยาอธิบาย สติดับวูบไปในทันทีมิทราบว่านานเท่าใด ความเจ็บปวดอันแรงกล้าปลุกให้จั่วม่อฟืนตื่นขึ้นมาอีกครั้ง สิ่งแรกที่มันคิด คือมันใช่จดจำวิธีเลี้ยงดูแมลงทองทมิฬให้ยกระดับขึ้นเป็นระดับที่สี่ได้หรือไม่?ประเสริฐมาก มันยังจดจำได้!อั่ก เจ็บปวดเหลือเกิน! มันเริ่มโอดครวญอย่างช่วยไม่ได้ เกลือกกลิ้งไปตามพื้นไฉนจู่ๆ มันกลายเป็นเจ็บปวดขึ้นมา?ความเจ็บปวดฉีกกระชากเคี่ยวกรำเส้นประสาทอันเปราะบาง มันทำได้เพียงเร่งโคจรเคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด กลุ่มก้อนลมหายใจไหลเวียนในร่างไม่สิ้นสุดความรู้สึกเย็นซ่านชนิดหนึ่งกระอวลไปทั่ว คลับคล้ายสูดลมหายใจเข้าผ่านรูขุมขนทุกแห่ง แล้วแผ่กระจายไปทั่วร่างกายเปลวไฟกระเพื่อมเป็นระลอกในทะเลแห่งจิตสำนึก ดวงดาวอันสลัวรางในความว่างเปล่าดูราวกับสว่างไสวขึ้นกว่าเดิมมาก ทะเลเพลิงอันน่าลุ่มหลงไม่สามารถบดบังแสงสดใสของมันได้อีกสลบไสล ตื่นขึ้นอย่างเจ็บปวดอีกครั้ง สลบไสลไปอีกครา ตื่นขึ้นอย่างเจ็บปวดอีกหน… …ช่วงเวลาที่
