จั่วม่อสามารถซึมซับความเข้าใจในแต่ละรอบนั้นกระชั้นสั้นอย่างยิ่ง ได้แต่กระทำซ้ำไปซ้ำมาหลายร้อยหลายพันครั้ง และยังคงต้องกัดฟันทนต่อไปเรื่อยๆ“ความเจ็บปวดเป็นสิ่งที่โอชะที่สุดในโลก เจ้าต้องค่อย ๆ ลิ้มรสอย่างละเมียดละไมจงสนุกสนานไปกับมัน รสชาติอันสดใหม่และหวานล้ำยามที่มันเจาะเข้าไปในไขกระดูกของเจ้า แม้แต่ดวงวิญญาณของเจ้ายังต้องสั่นสะท้านอย่างสุขสม!” ผูเยาแลบลิ้นสีแดงสดเหยียดยาว เลียริมฝีปาก พลางกล่าวสบาย ๆ “ความตายก็เหมือนดอกไม้ไฟ ตระการตาวูบเดียวแล้วดับสูญ แต่เจ้ากลับสามารถสัมผัสกระบวนการเบ่งบานได้ซ้ำแล้วซ้ำอีกคิดดูว่าช่างโชคดีถึงเพียงไหน!”เหรินเยาบัดซบ! เจ้าเหรินเยาที่น่าตาย!จั่วม่อพร่ำด่าทอระงม อย่างไรก็ตาม ด่าทอก็ส่วนด่าทอ แต่ดวงตามันยังเบิกกว้างจนแทบฉีกขาด ถลึงจ้องอย่างแน่วแน่ไปยังเจตจำนงกระบี่หิมะขาวอันรวดเร็วดุจสายฟั้าฟาด!มันทราบว่าความเจ็บปวดกำลังจะตามติดมา ดังเช่นที่ผูเยากล่าว ดวงวิญญาณของมันสั่นสะท้าน และไม่ว่าจะถูกกระหน่ำฟันไปสักกี่หน แต่เมื่อใดที่ต้องเผชิญหน้ากับเจตจำนงกระบี่หิมะขาวอีกครา มันก็ยังคงหวาดหวั่นพรั่นพรึงทุกครั้ง หวาดกลัวสุดขั้วหัวใจหาใดเปรียบ พรั่นพรึงจนกระทั่งยามที่มีสติรู้ตัว มันไม่กล้าคิดถึงเรื่องนี้ เนื่องเพราะมันเกรงว่าความทรงจำเหล่านี้ จะทำให้แนวปั้องกันทางจิตวิทยาอันเปราะบางของมันพังทลายลงในทันทีเลือดเนื้อกระดูกที่สั่นสะเทือนไปทั้งร่างของมัน คล้ายต้นหญ้าก
