ลางพายุที่พร้อมจะปลิดปลิวเป็นผุยผงได้ทุกเมื่อ อาจบางทีเป็นอึดใจถัดไป มันจะล้มคว่ำลงแต่ดวงตาของมันยังคงจ้องเขม็งไปเบื้องหน้า!ทิศทางที่เจตจำนงกระบี่หิมะขาวจะปรากฏขึ้นทว่าเจตจำนงกระบี่ของอาจารย์อาซินหยาน เป็นสิ่งที่คนอย่างมันจะสามารถมองเห็นได้อย่างชัดเจนหรือ?ย่อมไม่!ความแตกต่างระหว่างพวกมันห่างชั้นราวฟั้ากับดิน อาจารย์อาซินหยานเป็นปรมาจารย์จินตันที่ผ่านศึกเป็นตายมานักต่อนัก กระทั่งเซียนกระบี่เช่นเทียนซงจื่อยังต้องชื่นชม ส่วนจั่วม่อเป็นเพียงศิษย์ฝั่ายนอกผู้มีพลังฝึกตนด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่แปด อาจารย์อาซินหยานใช้เวลาจมอยู่กับกระบี่บินมากกว่าสองร้อยปี และจั่วม่อ กระทั่งเคล็ดวิชากระบี่ขั้นพื้นฐานที่สุดยังไม่เคยฝึกปรือมองเผิน ๆ ทุกสิ่งนี้ล้วนไร้ประโยชน์แต่ไม่ว่าอย่างไร มันยังคงจ้องเปั๋งไปด้านหน้า ร่างสั่นเทา ปากก็พร่ำสาปแช่งโดยไม่รู้สึกตัว “เหรินเยาบัดซบ! เจ้าเหรินเยาน่าตาย!”หิมะขาวสว่างเจิดจ้า ถาโถมลงมาจากสวรรค์ชั้นฟั้าราวกับทางช้างเผือกสายหนึ่งจั่วม่อพยายามเบิ่งตากว้างสุดชีวิต ชั่วขณะนั้นเอง ร่างกายจู่ๆ ก็หยุดสั่น ถ้อยคำที่พร่ำด่าทอก็หายไปจากปาก โลกทั้งใบเต็มไปด้วยแผ่นผืนหิมะขาวพร่าง มันเพ่งมองเฟั้นหาอย่างขะมักเขม้นในทะเลแห่งหิมะขาว คิดเสาะหาหัวใจหลักของเจตจำนงกระบี่เล่มนี้ให้จงได้ช่วงเวลาแห่งโอกาสที่มันได้รับกระชั้นสั้นยิ่ง ไม่ถึงแม้แต่ช่วงกระพริบตาครั้งเดียวจั่วม่อคล้ายผีพนันเสียสติผู้หน
