ลายเป็นปกติธรรมชาติของพวกมันไป“หากศิษย์พี่มีเรื่องราวอันใด เพียงส่งข้อความมาก็พอ ไฉนต้องมารอหน้าประตูอยู่เป็นนาน?” จั่วม่อกล่าวอย่างจริงจังเหวยเสิ้งล้วงกล่องใบเล็ก ๆ จากอกเสื้อ ยื่นส่งให้จั่วม่อ “เมล็ดพันธุ์หญ้ามังกรเพลิงนี้ไม่มีประโยชน์ต่อข้า แต่อย่างน้อยมันก็เป็นสมุนไพรปราณระดับที่สาม คงน่าเสียดายไม่น้อยหากโยนทิ้งไปเฉยๆ ศิษย์น้องเจ้าในเมื่อสามารถเลี้ยงดูมัน ดังนั้นมอบให้เจ้า”จั่วม่อมักละโมบโลภมากอยู่เสมอ แต่ต่อหน้ากล่องใบเล็ก ๆ ใบนี้ มันไม่ได้ยื่นมือออกไปรับ กล่าวถึงเมล็ดพันธุ์หญ้ามังกรเพลิงระดับที่สาม ต่อให้เรียกราคาหลายสิบชิ้นจิงสือระดับสอง ก็สมควรขายออกไปได้อย่างไม่มีปัญหา“ศิษย์พี่ท่านสำเร็จด่านจู้จีแล้ว ต่อไปจะยิ่งมีความต้องการใช้จิงสืออีกมาก… …”เหวยเสิ้งตัดบทวาจามัน ยัดกล่องไม้ใส่อกเสื้อของจั่วม่อ “อย่าได้กล่าวมากความ ข้าบอกให้เจ้ารับมัน เจ้าก็รับมัน หัวใจข้าคือกระบี่ ไม่ชมชอบสิ่งอื่น”กุมกล่องไม้ใบเล็กไว้ จั่วม่ออึกอัก แต่มิทราบจะกล่าวว่ากระไรดี“ศิษย์น้องพรสวรรค์สูงส่ง สมควรพากเพียรให้มากไว้ จะได้ไม่ผิดต่อสิ่งดี ๆ ที่สวรรค์ประทานให้เจ้า” เหวยเสิ้งกระตุ้นเตือน “ในไม่ช้านี้ข้าจะเข้าไปฝึกฝนในถ้ำกระบี่รอจนข้ากลับมา ศิษย์น้องเจ้าสมควรเข้าถึงด่านจู้จีแล้ว”ด้วยเหตุผลบางประการ จั่วม่อหัวใจร้อนวูบ รับคำอย่างพลุ่งพล่าน “ข้าจะต้องประสบความสำเร็จในด่านจู้จีอย่างแน่นอน!”“เช่นนั้นข้าก็โล่
