หลังจากวิกาลอันวุ่นวาย ไม่มีผู้ใดในสำนักกระบี่สุญตาได้หลับนอน แต่หากเทียบกับเหล่าศิษย์อื่นที่มาชุมนุมสนทนากันอย่างพลุ่งพล่านใจ จั่วม่อกลับข่มตาหลับไม่ลง เนื่องเพราะความหวาดหวั่นพรั่นพรึง แม้ไม่เต็มใจ แต่จะอย่างไร มันถือว่าลงเรือลำเดียวกันกับผูเยาเต็มตัว เมื่อพบเห็นมังกรหิมะตัวนั้น ในหัวของมันคล้ายระเบิดเปรี้ยง ก่อนหน้านี้อาจยังหลงละเมอเพ้อพกอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ในใจมีแต่กระสับกระส่ายว้าวุ่นจั่วม่อกระวนกระวายใจยิ่ง หากมิใช่ว่ามันชอบที่นี่ ยามนี้คงเร่งรีบเก็บข้าวของ หนีไปตายเอาดาบหน้าในบัดดลหลังจากหวาดระแวงอยู่หลายวัน ทั้งเห็นว่าไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น หัวใจของมันค่อยกลับคืนมาอยู่ในอกศิษย์พี่เหวยเสิ้งเวลานี้พุ่งทะยานสู่รัศมีอันโชติช่วง ทั่วทั้งตงฝูไม่มีผู้ใดไม่ทราบข่าวสำนักกระบี่สุญตาจู่ ๆ ก็ปรากฏยอดอัจฉริยะบุรุษผู้หนึ่งดุจร่วงหล่นลงมาจากฟั้า นิมิตแห่งปราณกระบี่ทะลวงสวรรค์ยามที่มันก้าวสู่ด่านจู้จี บันดาลให้เกิดความโกลาหลขึ้นในทันทีอย่างที่หลายคนคาดไว้ ศิษย์พี่เหวยเสิ้งเลื่อนสถานะขึ้นเป็นศิษย์เอกของเจ้าสำนักอย่างรวดเร็ว ของรับขวัญจากอาจารย์ของมัน คือกระบี่บินระดับที่สี่นาม [ผ่าสายรุ้ง] แต่จะอย่างไร ผู้รับผิดชอบฝึกอบรมกลับเป็นอาจารย์อาซินหยานที่ผ่านมา ของรับขวัญยามผู้อื่นเข้าเป็นศิษย์ฝั่ายใน ล้วนเป็นกระบี่บินระดับที่สามแม้แต่ศิษย์พี่หลัวหลีผู้มีพรสวรรค์มากที่สุดก็ไม่ใช่ข้อยกเว้นการสนับสนุนอัน
