าอยู่ในใจไม่ได้มันจู่ ๆ ก็นึกขึ้นได้ ว่าผูเยายังสามารถออกมาได้ด้วยตัวเอง ความคิดนี้ทำให้มันขวัญหนีดีฝั่อขึ้นมาทันที ผูเยา, เจ้าบ้าวิปริตจิตฟันเฟือน อย่าได้คิดจะออกมาสร้างความวุ่นวายเอาในเวลาเช่นนี้เชียว!จั่วม่อรีบทรุดลงนั่ง บังคับให้จิตใจสงบ แล้วเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกในบัดดลในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันคล้ายเกิดพายุกรรโชกอย่างรุนแรง เปลวเพลิงสีแดงเข้มเต้นเร่าอย่างคึกคะนอง ราวกับฝูงนาคีผู้เย้ายวนบิดองค์เอวอันสะกดใจของนาง ผูไม่ได้นั่งอยู่บนปั้ายหินหลุมศพเหมือนทุกครั้ง แต่ยืนอยู่หน้าปั้ายหลุมศพ ร่างหยัดตรงแน่วแน่ดุจหอกเล่มหนึ่ง อาภรณ์ดำเรียบลื่นพลิ้วสะบัดลู่ไปตามแรงลม เรือนผมดำสนิทไปล่ปลิวระหน้าผาก แต่ยังคงปกปิดดวงตาข้างซ้ายนั่นไว้ดวงตาขวาสีแดงเลือด จับจ้องปั้ายหินหลุมศพเขม็ง!
