่ามังกรหิมะขาวที่บิดกายอยู่กลางเวหา คือเจตจำนงกระบี่ที่อยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันเอง แม้ว่าลักษณะภายนอกของทั้งคู่ไม่คลับคล้ายกันแม้แต่น้อย แต่ด้วยเหตุผลบางประการ มันเชื่ออย่างหัวปักหัวปาว่ามังกรที่เบื้องหน้า กับเจตจำนงกระบี่สีขาวที่มันเคยพบเห็นเพียงสองครั้งเล่มนั้นโดยเนื้อแท้แล้วไม่มีความแตกต่างกันเลยในใจมันกลวงเปล่า ที่แท้ค่ำคืนนั้นเป็นฝีมือของอาจารย์อา!ผลสรุปเช่นนี้ ทำให้หัวใจมันแทบกระดอนขึ้นจั่วม่อพลันนึกขึ้นมาได้ ว่าเจ้าผู้ร้ายตัวจริงของค่ำคืนนั้น ยังคงอยู่ในทะเลแห่งจิตสำนึกของมันนี่เอง! ความคิดนี้ทำให้หัวใจมันสั่นสะท้านในฉับพลันหากเจ้าสำนักกับคนอื่น ๆ ทราบว่าผูยังอยู่ในจิตสำนึกของมัน… …มันอดสยิวกายอย่างหนาวเหน็บไม่ได้ ฟันสั่นกระทบกันดังกึก ๆจั่วม่อมองมังกรหิมะบนท้องฟั้าอีกครั้ง หัวใจเย็นเฉียบ พลันบังเกิดความรู้สึกหลอนว่ามังกรหิมะตัวนี้อาจค้นพบผูเยาได้ทุกเวลา จากนั้นจะโถมลงมาอย่างไม่รั้งรอ และฉีกร่างมันออกเป็นชิ้น ๆความรู้สึกนี้รุนแรงขึ้น รุนแรงขึ้นทุกขณะ มันกระทั่งรู้สึกว่ามังกรหิมะมหึมาเฝั้ามองมันอยู่ตลอดเวลาจั่วม่อสั่นสะท้านถึงดวงวิญญาณ ไม่มีใจจะกระทำอะไรอื่น นอกจากวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนลงจากหลังคา และหดหัวกลับเข้าไปหลบในห้องของมันครั้นกลับเข้าไปยังห้องสันโดษ มันค่อยรู้สึกดีขึ้นมาบ้างจากนั้นสักครู่ หัวใจค่อย ๆ สงบลง ปากลิ้นแห้งผากผูเยาบัดซบ เจ้าผูเยาที่น่าตาย! จั่วม่ออดก่นด่
