ล้ายไม่มีเหตุผลอยู่บ้างอาจกล่าวได้เพียงว่า ความพิลึกพิสดารกับความแปรปรวนของผูเยา เป็นเหตุให้จั่วม่อเกิดหวาดระแวงขึ้นมาตามสัญชาตญาณสิ่งที่น่าเศร้าที่สุด คือไม่ว่าจุดประสงค์ของผูเยาจะเป็นเรื่องราวใด จั่วม่อก็ไม่มีปัญญาต่อต้านแข็งขืนอยู่ดีไม่ว่า[เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด]ใช่ถูกต้องแน่นอนหรือไม่ ไม่ว่าผูเยาต้องการสิ่งใด มันล้วนแล้วแต่จนปัญญาจะขัดขืน ต่อหน้าตัวตนอันแกร่งกร้าวเช่นผู ตัวมันช่างอ่อนแอจนน่าเวทนา สิ่งเดียวที่พอจะทำได้ คือกัดฟันมุ่งตรงไปข้างหน้า ด้วยคาดหวังว่าจะได้พบพานเศษเสี้ยวแห่งความหวังอันริบหรี่บ้างที่สำคัญ หากนี่เป็นทัณฑ์ทรมานจริง ๆ มันก็ตกอยู่ในสภาวะนั้นเรียบร้อยแล้ว เหลือแค่เพียงจะยอมทอดอาลัย จ่อมจมลงในการทรมานของผูเยา หรือจะดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปให้จงได้บัดซบ! ข้าไฉนไปตอแยเจ้าตัวภัยพิบัติเยี่ยงนี้เข้าได้!เวลาเลื่อนผ่านไป ลดน้อยลงเรื่อย ๆ ทีละเสี้ยว ทีละส่วน ที่มาพร้อมกับความรู้สึกลมหายใจขาดห้วงอันรุนแรง คือความหวาดกลัวที่พลุ่งขึ้นอย่างไม่อาจควบคุมสติสัมปชัญญะของมันเริ่มรางเลือน จั่วม่อไม่ทันรู้ตัวว่าสองขาขยับว่ายตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด พยายามพาตัวเองขึ้นสู่เบื้องบน แต่น่าเสียดายที่มันกลับจมลงตลอดเวลา ทั้งยังอยู่ห่างจากผิวน้ำมากเกินไปนี่ข้ากำลังจะตาย…หรือไร?กระทั่งความคิดนี้ยังมิอาจคิดจนลุล่วง มันร่างแข็งทื่อไร้ความรู้สึก ล่องลอยอย่างอ่อนแรงในห้วงมหานทีอันไร้ที่สิ้
