กความรู้ความเข้าใจ และประสบการณ์ของเหวยเสิ้งไว้อย่างละเอียดยิบ ตั้งแต่มันเริ่มออกเดินทางในวิถีฝึกตน เนื้อหากระจัดกระจายในหลายที่ ทั้งไม่ปะติดปะต่อ อาจเป็นไปได้ว่าศิษย์พี่นึกอันใดขึ้นได้ ก็บันทึกลงไปทันทีคำร่ำลือที่ว่าศิษย์พี่งมงายในกระบี่ ไม่ผิดไปเลย บันทึกเนื้อหากระจัดกระจาย ค้นไม่พบระบบระเบียบอันใด แต่ส่วนใหญ่ล้วนเกี่ยวข้องกับเซียนกระบี่หลังจากอ่านอยู่ครู่หนึ่ง จั่วม่อหัวใจสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่อยู่“กระบี่นั้น เข้าสู่ท้องทุ่งแห่งความตาย ค้นหาชีวิตจากความตาย คล้ายทหารบาดเจ็บ ยึดมั่นปณิธานแห่งความตาย มุ่งไปไม่หวนกลับ จู่โจมด้วยพลังทั้งหมด ไม่มีสิ่งใดมิอาจพิชิต!”“เดินทางข้ามภูเขายามราตรี เผชิญพบค้างคาวยวนยางเลือดจำนวนยี่สิบตัว สู้รบหนักหน่วง ได้รับบาดเจ็บยี่สิบเอ็ดแห่ง ทั้งหมดถูกสังหาร”“ข้างลำธารพบลิงเหล็ก ผิวหนังประหนึ่งเหล็กกล้า ดาบกระบี่ยากระคาย หลอกล่อศัตรูกว่าสองร้อยหลี่ ทิ่มแทงดวงตา ไม่เหลือเรี่ยวแรงไล่ล่า”ข้อความเหล่านี้มักสั้นกระชับ แต่ความดุร้ายกับกลิ่นอายอันเด็ดเดี่ยว ล้วนส่งผ่านถ้อยคำออกมา ชีวิตและความตาย คือสองคำที่ปรากฏอยู่มากที่สุดในบันทึก ศิษย์พี่เหวยเสิ้งที่มันพบในวันนี้ กับศิษย์พี่เหวยเสิ้งในบันทึกม้วนหยก ดูราวกับเป็นคนละคนกันแต่สิ่งที่สร้างความประทับใจใหญ่หลวงให้กับจั่วม่อ และทำให้มันตื่นตะลึงมากที่สุดกลับเป็นย่อหน้านี้“เดินเท้าหนึ่งร้อยวัน สุดท้ายพบเห็นน้ำตกเก้า
