คล็ดทองคำคร่ำคร่าเองแต่วันนี้จั่วม่อไม่มีอารมณ์จะฝึกฝนเคล็ดทองคำคร่ำคร่าแม้แต่น้อย มันเบิกตากว้างในหัวทบทวนทุกถ้อยคำของ[เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด]อย่างดุเดือด หากใบหน้ามันสามารถแสดงอารมณ์ได้ ยามนี้คงบิดเบี้ยวยับย่นจนเกือบจะพันกันไปแล้วอีกหนึ่งเดือน!เหลืออีกเพียงเดือนเดียวเท่านั้น!จั่วม่อเม้มปาก ไตร่ตรองทุก ๆ ถ้อยคำอย่างถี่ถ้วน การเยาะเย้ยของผูเยา กระตุ้นความดื้อรั้นในกระดูกของมันขึ้นมาเจ้าบ้าบัดซบ!จนถึงตอนนี้ ในที่สุดจั่วม่อค่อยเข้าใจ ว่าไฉนมักถูกผูเยาปันหัวได้อย่างง่ายดายผูเยาสามารถฉีกทึ้งตัวตนจอมปลอมของผู้คนดุจฉีกกระดาษ มันจะใช้ทั้งลูกล่อและลูกชน ทั้งควบคุม ทั้งชี้นำอารมณ์ของผู้อื่น แล้วลากเอาสันดานขั้นพื้นฐานของมนุษย์ออกมาและสำหรับคนเจ้าเล่ห์เช่นผูเยา เพียงการสบถด่าอันที่จริงไม่อาจยั่วยุมันได้ ดังนั้นจั่วม่อไม่ต้องพยายามควบคุมอารมณ์เดือดดาลอีกต่อไป หากมันไม่ก่นด่าระบายอารมณ์เสียบ้าง เกรงว่าภายใต้การโจมตีของเจ้าเหรินเยาที่น่าตายนั่น มันคงได้อัดอกตายไปเองในไม่ช้าสำหรับความทุกข์ทรมานเล็กน้อยที่อาจตามมา มันหาได้ใส่ใจไม่ ต่อให้มันยินยอมเชื่อฟังหรือกล่าววาจาดีงาม เจ้าผูเยายังจะเมตตามันหรือ? เรื่องนี้ต่อให้ผู้ใดใช้หัวแม่เท้าคิด ก็ยังทราบคำตอบที่ชัดเจน ดังนั้นการเอาคืนด้วยวาจา ก่นด่าสาปแช่งเจ้าผู้นั้นเสียบ้างไม่ดีกว่าหรือ อย่างน้อยยังทำให้มันรู้สึกดีขึ้นมากเกอเป็นต้นหญ้าเล็ก ๆ ไม่ว่
