จั่วม่อลืมตาตื่นอย่างช้า ๆ ศีรษะของมันยังคงเจ็บร้าวอยู่บ้าง แต่หากเทียบกับความเจ็บปวดราวกับถูกผ่าทั้งร่าง นับว่าดีขึ้นมากแล้วแต่พอหวนนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนจะสิ้นสติ ใบหน้ามันก็แปรเปลี่ยนจั่วม่อถือเป็นบุคคลที่มีจิตใจกระจ่างแจ้งผู้หนึ่ง ภายใต้สถานการณ์ที่ยังมีสติและความคิดแจ่มชัด มันสามารถจัดระเบียบความคิด สรุปสาเหตุ และหาผลลัพธ์ได้อย่างรวดเร็ว และโดยไม่ต้องใคร่ครวญอันใดให้มากความ มันมั่นใจว่าเรื่องคราวนี้ เมล็ดผูกงอิงสีดำย่อมเป็นตัวการอย่างไม่ผิดพลาดผู้ที่ปลดปล่อยเจตจำนงกระบี่ออกมาล่อลวงมัน และผู้ที่ข่มขู่มัน ล้วนเป็นฝีมือของเจ้าเมล็ดผูกงอิงสีดำตนนั้นคิดได้เช่นนี้ โทสะในใจจั่วม่อพลันลุกโหมเจ้าผู้นี้พยายามจะเล่นกลปาหี่ในหัวมัน ช่างไม่ทราบว่าเจ้ากำลังตอแยผู้ใดอยู่จริง ๆ!จั่วม่อค่อยนึกขึ้นมาได้ ก่อนที่จะหมดสติ มันคล้ายกล่าวอันใดบางอย่าง สีหน้าพลันแปรเปลี่ยนเล็กน้อย มันใช่ไม่สามารถอดทน และยอมจำนนต่อเจ้าผู้นั้นหรือไม่?พอนึกขึ้นมาได้ มันก็รีบสงบใจ และเข้าสู่ทะเลแห่งจิตสำนึกของมันทันทีที่จั่วม่อเข้าถึงทะเลแห่งจิตสำนึก มันได้แต่ยืนตะลึงลานบนเนินเขาคล้ายลูกคลื่น เป็นปั่าต้นไม้โบราณยืนตระหง่านง้ำ หญ้าเขียวปูลาดประหนึ่งผืนพรม แผ่กว้างกระจัดกระจายเป็นหย่อม ๆ ดอกไม้ปั่าอันวิจิตรแทรกรวมกับผืนหญ้า เพิ่มร่องรอยแห่งชีวิตแตะแต้มไปทั่วมันไม่ผิดอันใดกับเดินอยู่ในราวปั่าอันงดงามสดชื่นแห่งหนึ่งก่อนหน้
