านี้ ทะเลแห่งจิตสำนึกของมันมีเพียงพื้นที่ช่องว่าง แต่ยามนี้ ภาพแห่งชีวิตชีวาและลมหายใจ บังเกิดอยู่ต่อหน้ามัน… …จั่วม่อถูกตรึงอยู่กับที่อย่างสิ้นเชิง เพียงยืนเหม่อมองอย่างโง่งม ภาพเบื้องหน้าเกินขอบเขตความเข้าใจของมันไปไกลโขครู่ใหญ่ต่อมา จั่วม่อเดินงง ๆ บนพื้นหญ้า รู้สึกถึงความนุ่มนวลของต้นหญ้าใต้ฝั่าเท้า กลิ่นหญ้าลอยเข้าเตะจมูก มันงงงวยยิ่ง นี่จะเป็นไปได้อย่างไร ตัวมันเป็นเพียงผู้ฝึกตนชั้นต่ำ ด่านเลี่ยนชี่ขั้นที่แปดเท่านั้น ทะเลแห่งจิตสำนึกของมันไม่สมควรมีสภาพเยี่ยงนี้เมื่อสายตาเลื่อนผ่านไปยังเนินเขาส่วนที่ไม่มีต้นไม้ มันค่อยรู้สึกตัวขึ้นมามัวครุ่นคิดไปไย สาเหตุย่อมต้องมีอยู่ที่ใดสักที่ จั่วม่อวิ่งสุดฝีเท้าตรงไปยังเนินเขาด้านนั้นที่นั่นเอง บุรุษอาภรณ์ดำผู้หนึ่งนั่งอยู่บนหลักศิลาจารึก กลุ่มเมฆดำหมุนวนรอบกายมัน มือข้างหนึ่งพาดบนขา มืออีกข้างเท้าคาง สีหน้ามันผ่อนคลาย ดูสบายอารมณ์ไม่น้อยเมื่อเข้าไปจนใกล้ จั่วม่อในที่สุดได้พบเห็นรูปลักษณ์ของบุรุษชุดดำอย่างชัดเจนใบหน้าอันไร้ที่ติ!จั่วม่อไม่เคยคาดคิดมาก่อน ว่าบุรุษจะงดงามได้ถึงปานนี้ใบหน้าสะคราญยิ่งอิสตรี สันจมูกโด่งสูง เรือนผมดำสนิทดุจขนนกกา ยาวเหยียดไปบนแผ่นหลัง ทั้งยังปิดคลุมดวงตาข้างซ้าย เห็นเพียงดวงตาขวายาวเรียว คมกริบประดุจคมมีด ลูกนัยน์ตาสีแดงเข้มอันเงียบสงบ คล้ายบ่อเลือดลึกล้ำไร้ก้นบึ้ง ริมฝีปากสีอ่อนกว้างและบางเบา หยักเป็นเส้นโค้ง
