ลึกล้ำ ดูลี้ลับจนเกือบจะชั่วร้าย ต่างหูผลึกเพชรรูปข้าวหลามตัดสีแดงเข้ม ห้อยติดติ่งหูทั้งคู่ อาภรณ์หลวมกว้างสีดำแนบติดกาย ทั้งนุ่มและเรียบเนียน มิผิดอันใดกับเรือนผมของมันที่เรืองแสงสีดำเงางาม ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เต็มไปด้วยเสน่ห์อันพิสดารอย่างบอกไม่ถูกจั่วม่อยืนเหม่อมองอย่างเซื่องซึม มันสมควรกล่าวว่ากระไรเล่า ตัวมันเป็นเพียงศิษย์สามัญของสำนักเล็ก ๆ สำนักหนึ่ง เมื่อใดกัน ที่มันจะเคยได้พบตัวตนอันมีท่วงท่าเลิศภพจบแดนถึงปานนี้?“ข้าเรียกว่า ผู” (ผูคำนี้มาจากผู ของดอกผูกงอิง) เสียงอ่อนหวานนิ่มนวลแนะนำตัวขณะที่เจ้าของเสียงเชิดคางขึ้น จ้องมองจั่วม่ออย่างสนอกสนใจ ริมฝีปากหยักโค้งขยับยกอย่างชัดเจน “เจ้าเรียกว่าอะไร?”“จั่วม่อ” จั่วม่อตอบอย่างซึมกะทือ ค่อนข้างแน่ใจว่ากำลังฝันอยู่ผูคล้ายเพียงนั่งอยู่ตรงนั้น แต่แสงสว่างทั้งหมดในทะเลแห่งจิตสำนึก ราวกับว่าถูกมันดูดกลืนเข้าไปโดยไม่รู้ตัว จั่วม่อเคยพบปะคุ้นหน้ากับเหล่าศิษย์สตรีดอยตะวันออกแต่รับรองได้ว่าไม่มีผู้ใดดูดีไปกว่าผูเห็นบุรุษผู้หนึ่งมีภาพลักษณ์เยี่ยงนี้ จั่วม่อปรารถนาจะร่ำไห้สักคราเมื่อจั่วม่อครุ่นคิดเช่นนี้ มันพลันกลับมามีสติสัมปชัญญะอีกครั้ง กลิ่นอายเขย่าขวัญระคนน่าหลงใหลของผูถูกทำลายทันที ด้วยความคิดน่าขบขันอันหาสาระมิได้นี้ผูคล้ายสังเกตเห็นว่าจั่วม่อคืนสติสัมปชัญญะแล้ว เพียงยิ้มเบาบาง มิได้ขุ่นเคืองอันใด พลางกล่าวเสียงไพเราะว่า “ดูเหมื
