มอความคิดสร้างสรรค์ยิ่ง ขันติอดกลั้นสูงส่งยิ่ง”ผูกล่าวต่อด้วยสีหน้าเริงรื่น “น่าเสียดายที่นักโทษผู้นั้นไม่ได้มีพรสวรรค์กระไรนักพอครบสามเดือน มันไม่สามารถเข้าถึงการสูดปราณก่อนกำเนิดลมหายใจแรกได้ โอ้ แต่ข้าก็รู้สึกมาตลอดนั่นละ แน่นอนว่าสหายข้าคงจงใจถ่ายทอดผิดพลาดไป สักสองสามประโยคกระมัง”“ต่อมาเล่า?” จั่วม่อถามเสียงสั่นเทา“ต่อมา?” รอยยิ้มบนใบหน้าผูสดใสยิ่งขึ้น “เจ้าผู้นั้นพังทลายลงในวันแรกหลังจากสามเดือน แต่สหายข้าเป็นคนที่มีเมตตาผู้หนึ่ง มันไม่ได้ฆ่าเจ้าผู้นั้น และปล่อยทิ้งไว้อีกสามเดือน แต่ละวันเจ้าผู้นั้นจะขอร้องให้สหายข้าสังหารมันเสียที คอยฟังเสียงโหยหวนอันประณีตและกลมกล่อมทั้งวี่วัน ช่างน่ารื่นรมย์นัก! ว่ากันว่าตอนที่เจ้าผู้นั้นตายวิญญาณของมันระเบิดราวกับดอกไม้ไฟ งดงามตระการตาไม่น้อย”ความเจ็บปวดเย็นเยียบในกระดูกแผ่ซ่านไปทั่วร่าง จั่วม่อหนาวเยือกไปถึงกระดูกสันหลังเส้นประสาทที่น่าเวทนาของมัน ประหนึ่งขดลวดที่ถูกกดดันจนเกินขีดจำกัด จู่ ๆ ก็ขาดผึง โทสะที่พอกพูนระเบิดขึ้นในพริบตา มันสูญเสียเหตุผล โถมเข้าใส่ผูพลางกรีดร้องคำราม“เจ้าเหรินเยาวิปลาส ! เหยียจะฆ่าเจ้า !”(เหรินเยา – เหรินแปลว่าคน เยาก็ยังเป็นเยา-อสูร คำเดิม แปลตรงตัวก็คือมนุษย์อสูร แต่เป็นแสลงแปลว่า กะเทย สรุปว่าจั่วม่อที่สติแตก เปลี่ยนจากผูเยาเป็นเหรินเยาหรือแอบด่าว่าเจ้ากะเทยวิปลาส นั่นเอง)
