กียจคร้านอีกครั้ง“ข้าอยากถาม… …” จั่วม่อตัดสินใจหงายไพ่ในมือ มันต้องการทราบเปั้าหมายที่แท้จริงของผู“โอ้ ใช่แล้ว” ผูขัดจังหวะกลางครัน ดวงตาสีแดงเข้มหรี่แคบ ริมฝีปากบางขยับยกยิ้ม “เจ้าใช่เริ่มฝึกฝน[เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด]แล้วหรือไม่ เป็นอย่างไร ได้ผลไม่เลวเลยใช่หรือไม่? ข้าเกือบลืมบอกไปเรื่องหนึ่ง [เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด]นั้นดียิ่ง แต่มีปัญหาน่ารำคาญอยู่บ้าง”จั่วม่อจู่ ๆ หัวใจก็กระโดดขึ้น มันพลันบังเกิดสังหรณ์เลวร้าย“ถ้าเริ่มต้นฝึกฝน[เคล็ดบำเพ็ญสูดปราณก่อนกำเนิด]แล้ว ไม่อาจหยุดฝึกได้ ว่ากันว่าหากไม่สามารถสูดปราณก่อนกำเนิดลมหายใจแรก ได้ภายในสามดือน อาจเกิดปัญหาเล็กน้อย”ผูยกมือขวา กางนิ้วทั้งห้า มุมปากยกสูงขึ้นอีก สีแดงสดในดวงตาคล้ายเป็นประกายมากขึ้น “ที่จริงแล้วมันก็เป็นเพียงความเจ็บปวดเล็ก ๆ น้อย ๆ เช่นเลือดไหลย้อนกลับโอ้ ใช่แล้ว เจ้าทราบหรือไม่ ก่อนหน้านี้ข้าเคยมีสหายเจ้าความคิดผู้หนึ่ง มันเป็นผู้ดูแลหอลงทัณฑ์”ผูทำราวกับกำลังเล่านิทาน มันบรรยายอย่างกระตือรือร้น“มีอยู่ครั้งหนึ่ง มันพบเจอถั่วที่เปลือกแข็งมาก (หมายถึงนักโทษที่อดทนมาก) มันกระทำทุกวิถีทาง แต่ไม่อาจง้างปากเจ้าผู้นั้นได้เลย จากนั้นมันค่อยขอเคล็ดวิชานี้จากข้าแล้วส่งลูกน้องปลอมตัวเป็นนักโทษ หาทางเข้าใกล้ชิดเจ้าผู้นั้น ต่อมาค่อยอาศัยปากของลูกน้อง ส่งมอบเคล็ดวิชาให้เจ้าผู้นั้นจนได้ โอ้ เจ้าต้องทราบ ข้าละชื่นชมมันเส
