งกายขึ้นมา แล้วประจุพลังปราณลงไป“ความขัดแย้งอันรุนแรงได้ระเบิดขึ้นอีกครั้ง ที่มหานครนภาโลหิต… …”เสียงที่ดังออกมาจากอินกุยทำให้จั่วม่อชะงักงัน อินกุยเป็นส่วนสำคัญในชีวิตมัน ทุกคืนมันมักจะฟังเสียงจากอินกุยจนกระทั่งหลับใหลไป ดังนั้นมันย่อมทราบ ระยะนี้สัญญาณความขัดแย้งในมหานครนภาโลหิตยิ่งชัดเจนมากขึ้นเรื่อย ๆเป็นเหล่าอสูรปิศาจไม่พอใจที่ถูกปราบปรามมายาวนาน ยามนี้เริ่มตีโต้หรือไม่?จั่วม่อคิดอย่างขบขัน แล้วโยนปัญหานี้ไว้ด้านข้างอย่างรวดเร็ว ไม่สำคัญว่าจะเป็นมหานครนภาโลหิตหรืออสูรปิศาจ เหล่านี้ล้วนอยู่ห่างไกลจากมันแปดหมื่นหลี่สิบหมื่นหลี่ หามีส่วนเกี่ยวข้องกับมันไม่มันไม่เชื่อว่าอสูรปิศาจสามารถก่อคลื่นลมอันใด สามพันปีที่แล้ว ในสงครามระหว่างผู้ฝึกตนกับอสูรปิศาจ จบลงด้วยชัยชนะอย่างท่วมท้นของเหล่าผู้ฝึกตน หากมิใช่ว่าทำเลของมหานครนภาโลหิต หยุดยั้งการรุกคืบของทัพผู้ฝึกตนไว้ชั่วคราว เกรงว่าทั้งอสูรทั้งปิศาจ คงถูกกวาดล้างจนสิ้นซากเสียนานแล้วจากนั้นเป็นข่าวคราวเกี่ยวกับงานชุมนุมวิจารณ์กระบี่ ซึ่งจั่วม่อไม่ได้ให้ความสนใจนักทันใดนั้น ในหัวรู้สึกปวดแปลบราวกับบางอย่างแตกหัก จั่วม่อกุมหัวพลางสบถด่าอย่างดุเดือด จิตสำนึกของมันรับบาดเจ็บมากยิ่งขึ้นความเจ็บปวดที่สุดในชีวิตในยามนี้ ยากจะบ่งบอกบรรยาย คล้ายกับว่าพบเห็นโฉมสะคราญหยาดฟั้าผู้หนึ่งลอยหล่นลงมาจากเบื้องบน แต่ในเวลาเดียวกัน กลับมีมังกรน่ารังเกียจตัวห
