มึน ดุจน้ำหมึกเป็นชั้น ๆ มันเป็นความดำมืดชนิดที่ต่อให้กางมือไว้เบื้องหน้ายังไม่อาจเห็นนิ้วมือของตนพวกเผยเหยียนหรานทั้งสามจมอยู่ในควันดำ แต่พวกมันไม่ได้แตกตื่นลนลานแม้แต่น้อยแต่ในขณะเดียวกัน พวกมันย่อมไม่มีทางทราบได้เลย ว่าไม่ไกลออกไปนัก มีศิษย์ฝั่ายนอกผู้หนึ่งถูกกลืนกินไว้ในควันดำเช่นกันเสียงตวาดของซินหยานทำให้จั่วม่อตกใจ จนรู้สึกตัวได้สติสัมปชัญญะคืนมา แต่มันก็ค้นพบในฉับพลัน ว่ามันกระทั่งมิอาจดึงจิตสำนึกของตนกลับออกมาได้ทั้งหมดที่มันเห็น มีเพียงเมล็ดผูกงอิงสีดำนับไม่ถ้วนบินร่อนอยู่ทุกแห่งหน!แต่เสียงตวาดอันแจ่มชัดจากที่ใดสักแห่งนี้ รบกวนความสงบของมหาสมุทรสีดำเหล่าเมล็ดผูกงอิงสีดำพลันพลุ่งพล่านขึ้นอย่างรวดเร็ว ประหนึ่งมหาสมุทรอันกว้างใหญ่จู่ ๆ ก็กลายเป็นมหาพายุโหมกระหน่ำความโกรธ ดูหมิ่น ทำอะไรไม่ถูก เสียใจ… …อารมณ์ที่แตกต่างหลากหลายรุกรานเข้าไปในใจจั่วม่อ ตัวมันเป็นดั่งหุ่นเชิด ทับถมไปด้วยอารมณ์มากมายที่ไม่ใช่ของมัน อารมณ์เหล่านี้ไร้ที่สิ้นสุด ทั้งก่อกวนไม่รู้จบ ทั้งอาละวาดอย่างเดือดดาลไปทั่วทั้งจิตสำนึกของจั่วม่อแต่จิตสำนึกของตัวจั่วม่อเอง กลับกระจ่างชัดขึ้นกว่าที่เคยยังมีอะไรน่าเศร้าไปกว่าการที่จิตสำนึกของมันถูกควบคุมอีกหรือ?ทันใดนั้นหัวใจของมันคล้ายถูกบางอย่างสัมผัส ความชิงชังรังเกียจที่ไม่เคยมีมาก่อนพลุ่งขึ้นมาอย่างกะทันหันบัดซบ!ร่างของจั่วม่อสั่นสะท้าน กระดูกทุกข้อทั่วร่างมันสั
