นยังเดินตระเวนก้ม ๆ เงย ๆไปเกือบทั่วท้องทุ่งนา ใช้เวลาไปร่วมครึ่งชั่วยามเห็นสีหน้ามันงงงวยหนักขึ้น หวาดระแวงมากขึ้น ราวกับว่ามันกำลังเผชิญกับบางสิ่งที่เหลือเชื่ออย่างยิ่งมันส่ายหัวดิก สีหน้ายังงุนงง ขณะที่ยื่นมือออกไปจับใบที่เหี่ยวแห้งของต้นข้าวปราณจั่วม่อผู้คุ้นเคยกับเคล็ดทองคำคร่ำคร่า ทันใดนั้นก็เริ่มตื่นตัวขึ้นมา มันรู้ว่าช่วงเวลาที่สำคัญที่สุดกำลังจะมาถึง
